22-05-08

DE SPOORSTAKING

DE SPOORWEGSTAKING: HET VERVOLG

Op dinsdag 20 mei legden de vakbonden het Belgisch spoor plat. Dit na aanslepende onderhandelingen over een nieuw sociaal akkoord voor de periode 2008-2009. Het werd een staking zonder voorgaande: tachtig procent van de mensen ging effectief niet aan het werk. Het publiek reageerde gemengd: een deel van de mensen uitte hetzelfde ongenoegen als heel wat opiniemakers en wil dat de vakbonden voor andere acties kiezen. Anderen steunen de staking principieel.

Merkwaardig is dat over de motieven van de staking en de concrete problemen tijdens de onderhandelingen bijzonder weinig geschreven wordt. Zelfs op de websites van de verschillende spoorbonden vind je weinig tot géén informatie. Qua communicatie kan men ook daar nog één en ander leren!

De staking is het gevolg van de starre houding van de NMBS-directie. Die beloofde 720 € opslag voor de volgende twee jaar. Dat komt neer op een kleine 30 € per maand. Dit terwijl de productiviteit bij de spoorweg op 5 jaar tijd met 32 % gestegen is. Daartegenover stellen sommigen dat het debat over koopkracht achterhaald is. We moeten immers met zijn allen inspanningen doen om deze wereld te redden van een klimaatcrisis, o.m. door het openbaar vervoer te promoten, is dan de redenering.

Daar valt bijzonder veel over te zeggen. Laat het ons voorlopig houden bij het idee dat beide aspecten in een maatschappij zullen moeten verzoend worden: men krijgt geen belangrijke ecologische of duurzame beweging in gang zonder te mikken op een grondige herverdeling van de bestaande welvaartstaart op internationaal én nationaal vlak. Een bevolking zou gek zijn als ze bereid zou zijn om in te leveren als niet de grootste bijdrage gevraagd wordt aan diegenen die het meest centen opstrijken. Inspanningen vragen aan het grootste gedeelte van de bevolking is op zo een manier ongeloofwaardig en zinloos. Wie gaat het nu met wééral minder gaan stellen als je ziet dat de winsten van de banken vb. de pan uit swingen?

Bovendien is het koopkrachtverlies voor veel mensen dramatischer dan men denkt. Als bijna één vierde van de Vlamingen, in de rijkste regio ter wereld, op de rand van bestaansonzekerheid zweeft (als iemand ziek zou worden, bij scheiding enz…), dan is het niet zo moeilijk om begrijpen dat de mensen op hun achterste poten gaan staan als er jarenlang maar één devies komt: harder en soepeler werken, minder koopkracht én een klein beetje compensatie.

PESTERIJEN

Daar komt nog bij dat de spoorweg-directie zijn uiterste best gedaan heeft om de mensen in ruil voor die kleine looncompensatie één en ander door de strot te duwen: het afnemen van compensatiedagen, rommelen met uurroosters, prutsen met de eindeloopbaanregeling.

Als daar nog een discussie bovenop komt rond het optrekken van het loon van één van de directeurs met 25.000 € per jaar, dan bedel je toch om een harde staking van een paar weken. Tussen haakjes: volgens La Libre Belgique ving de man in 2006 ongeveer 460.000 € bruto. 18 miljoen Belgische franken, anderhalf Bef per maand?

Op de achtergrond speelt dan ook nog de mogelijke privatisering van (een déél van) het spoor met zijn veiligheidsrisico’s en verminderde cijfers (cfr. Groot-Britannië) mee. Nu al worden soms van machinisten werktijden gevraagd die oplopen tot 9-10-11 uur per dag. Vergeet ook de totaal onlogische opsplitsing in drie entiteiten (NMBS-NMBS Holding-Infrabel) niet, waar iedere gezonde mens het hoofd bij verliest

STAKING

Al bij al zéér logisch én waardevol dat mensen tegen zo een toestand actievoeren toch? Niet iedereen denkt er zo over. De recht(s)erzijde vloekt en eist een minimum-dienstverlening of de volledige privatisering (De Decker, VB), rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden enz…

Merkwaardig vinden we het dat er ook bij een aantal progressieven gemor klinkt. De Bond van Trein Tram en Busgebruikers rechtvaardigt de laatste jaren zijn bestaan bijna enkel door bij elke staking op de hoorn te blazen tegen het sociaal verzet. Van de editorialen van De Morgen kunnen we nauwelijks beter verwachten. Vanuit de eigen ivoren toren dicteren mensen die sociale strijd nauwelijks kennen, dat men dan maar moet zoeken naar nieuwe actiemiddelen, die de reiziger niet treffen. Men vergeet daarbij dat de realiteit: Betaalstaking? Al je militanten vragen om het reglement te overtreden? Goederenvervoer blokkeren? Dus een actie enkel winnen met het personeel dat daarop werkt, zonder steun van de onderhoudsmensen, de seinhuizen enz…?

GROEN!

GROEN! koos voor een zéér wijfelende houding. Stefaan Van Hecke: “Samen met de meer dan 500 000 reizigers per dag, wil Groen! dat de overheid duidelijk kiest voor een betere dienstverlening. Een duidelijke en ambitieuze beheersovereenkomst kan het vertrouwen met de vele reizigers herstellen. Acties die de reiziger blokkeren, brengen de doelstelling van de NMBS om tegen 2012 nog eens een kwart meer reizigers te vervoeren in het gevaar.” GROEN! kant zich tegen de minimumdienstverlening én begrijpt de onvrede maar vraagt de bonden toch om zich te heroriënteren.

Rood Op Groen steunt de syndicale actie wél en liet dat samen met een aantal mensen uit GROEN! Z.O.-Vlaanderen uitgebreid weten aan de collega’s van GROEN! Binnenkort organiseren we een discussie rond dit thema én rond de goedkeuring van het verdrag van Lissabon (met twee onthoudingen bij GROEN!) in het parlement. Op basis daarvan willen we de samenwerking evalueren.

Filip De Bodt

17:45 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.