07-11-07

Roodopgroen bevraagt kandidaat-voorzitters van GROEN!

Binnen de linkerzijde waait momenteel een frisse wind. De SPa kende een levendig debat tussen zijn twee kandidaat-voorzitters Erik De Bruyn en Caroline Gennez. De Bruyn van SPa-Rood haalde één derde van de stemmen voor een linkse koers binnen zijn partij. Binnen de CAP en de LSP werd een stevig potje gediscuteerd over de organisatiestructuur. Ook binnen GROEN! wordt er stevig gediscuteerd over het profiel dat de partij moet aannemen.

Rood Op Groen groepeert mensen die in een aantal bewegingen actief zijn en zaken als het huidige Generatiepact, de Europese grondwet, de oorlog in Irak, de stroom van afdankingen en inleveringen niet zien zitten. In Rood op Groen! zijn mensen actief die lid zijn van Groen!, maar ook mensen die niet actief zijn binnen Groen!. Het doel van Rood op Groen! is om een aantal progressieve krachten te bundelen en linkse politieke standpunten te vertalen via Groen!

Daarom wilden we de standpunten die ons nauw aan het hart liggen vertolken naar de kandidaten die opkomen voor het voorzitterschap van GROEN!

Tot nu toe antwoordden vier van de kandidaten op onze vragen.

Hieronder vind je onze vragen en de antwoorden:

Hoe sta je tegenover het initiatief Red De Solidariteit? Welke oplossingen zijn er volgens jou aan te reiken rond de nationaliteitenkwestie in België? Hoe moet onze toekomstige staat er uit zien, wie krijgt welke bevoegdheden?

Ludo Dierickx: Ik sta volledig achter het initiatief en heb de oproep ondertekend. Ik ben blij dat de vakbonden zich in de strijd werpen. Groen ! moet met de vakbonden samenwerken en door dik en dun de interpersonele solidariteit verdedigen, NIET de interregionale solidariteit zoals de nationalisten dat willen.We moeten de mensen duidelijk maken wat het verschil is tussen deze twee soorten solidariteit. Inzake gezondheidsbeleid ( ziekteverzekering... ) moet de solidariteit ( de interpersonele ) blijven voortbestaan. Dus ook geen overheveling van de uitgaven en de gezondsheidsorganisatie naar de Gemeenschappen of de Gewesten. De hele Sociale Zekerheid moet federaal blijven. Sommigen willen alleen de inkomsten federaal houden. Dat is onaanvaardbaar en gevaarlijk. Veel bevoegdheden moeten federaal blijven of opnieuw federaal worden. Als ze niet federaal blijven en gecontroleerd worden door het federale parlement worden de problemen ( die blijven bestaan ) geregeld in akkoorden en protocollen tussen de regeringen in geheime procedures waarop de parlementsleden geen vat hebben ( zie mijn interpellaties en mijn boek “ Nationalisme onder het mes”.) Zo ontstaat in het confederale België een enorm democratisch deficit. Het gaat hier niet om La Belgique maar om Solidariteit en Democratie. Het Vlaams Belang mag zijn goesting niet krijgen. Groen ! moet ingrijpen en zich niet zozeer afzetten tegen SP.A maar  vooral tegen de nationalisten boven en onder de taalgrens, die met straffe taal de toon zetten. Gevaar : het woordgeweld kan omslaan in fysiek geweld, ook bij ons. Europa kijkt toe  We mogen trots zijn op onze internationale verantwoordelijkheid.

Mieke Vogels: Ik heb met veel overtuiging de petitie van “Red de solidariteit”getekend en was trouwens de enige politica (naast de ex-Spa kandidaat voorzitter Debruyn) op de solidariteitsmeeting georganiseerd door de initiatiefnemers van Total en Degussa op 24 oktober in de ABVV lokalen van Antwerpen. Het is mijn overtuiging dat Groen! samen met Ecolo het voortouw moeten nemen en een tegenbeweging moeten opzetten tegen het verderfelijke nationalistische opbod dat steeds luider klinkt. Mensen worden tegen elkaar opzet terwijl onder het mom van “wat we zelf doen, doen we beter” een anti-sociale politiek wordt gevoerd. Tijdens mijn tussenkomst in het Vlaams parlement werd ik daarom op boe geroep onthaald door de andere partijen (dus goed bezig).

Wouter Van Besien: Ik heb red de solidariteit ondertekend. Wat het institutionele betreft (schematisch): het is duidelijk dat we België nodig hebben voor de interpersoonlijke solidariteit (via de sociale zekerheid). Hiervoor hebben we eerder schaalvergroting nodig (Europees) dan schaalverkleining. Wat betreft de gewesten en gemeenschappen: het model heeft als grootste verdienste pacificatie in ons land, maar door zijn ondoorzichtigheid vertoont het toch democratische mankementen. Er moet gewerkt worden aan vereenvoudiging om meer controle en debat mogelijk te maken.

Bart Staes: Ik ben overtuigd regionalist en federalist, dus ben ik absoluut voorstander van meer solidariteit. Maar onze staatsstructuur staat af en toe efficiënt beleid in de weg. Sommige zaken worden beter op federaal niveau geregeld, andere beter op regionaal niveau. Wat energie en klimaat betreft bv. zou er dan weer veel meer coördinatie moeten gebeuren op federaal niveau. Vlaanderen kan immers nooit alleen een efficiënt en effectief energie- en klimaatbeleid voeren. Maatregelen op federaal niveau werken soms tegen de maatregelen op regionaal niveau, en omgekeerd. Ook Europa moet hierin het voortouw nemen.

Het initiatief “Red de solidariteit” vind ik op zich lovenswaardig. Ziekte of werkloosheid treffen een Vlaming, Brusselaar of Waal immers even erg. Dat ik de petitie tot nu toe nog niet tekende heeft te maken met de inhoud van de begeleidende teksten bij de petitie. Het is altijd goed bij een petitie te kijken naar het platform achter een simpele petitievraag. Als ik die tekst lees, dan is het mij niet geheel duidelijk of ik daarmee ook een standpunt over onder meer de organisatie van gezondheidszorg en kinderopvang zou tekenen dat ingaat tegen wat wij als partij samen hebben goedgekeurd. Als daarover volledige duidelijkheid zou zijn, zou ik vanzelfsprekend ook tekenen. Net als anderen die ook nog twijfelen wil ik nog afwachten of er op die punten meer duidelijkheid komt. Voor de partij vind ik dat geen probleem, integendeel. Ik vind het – gezien de inhoud van de politieke discussie, gezien onze eerder ingenomen standpunten, en gezien de diversiteit bij onze eigen electorale doelgroep – een heel goede zaak dat het PB heeft beslist dat het aan de parlementsleden zelf is om te beslissen of zij al dan niet zullen tekenen. Zo kunnen we én duidelijk bevestigen dat we voor sterke solidariteit zijn binnen een federaal België én open blijven staan voor die mensen die terechte bijkomende vragen stellen over de details van het platform. Dat lijkt me een zeer goede opstelling voor Groen! en voor de verschillende mandatarissen in de verschillende provincies.

Hoe sta je tegenover het Hervormingsverdrag van de Europese Gemeenschap? Moet België dit verdrag ratificeren? Moet er een referendum komen rond dit verdrag?

Wouter Van Besien: Ik heb veel problemen met de manier waarop dit is opgesteld: het is een onleesbare tekst geworden, samengesteld in achterkamers, bedoeld om een nieuwe ronde van referenda te ontlopen. Dit hangt natuurlijk samen met de democratische problemen van de unie. Er zijn – in mijn ogen en zover ik het kan inschatten – in het verdrag ook enkele verkeerde keuzes gemaakt. Er komt een permanente voorzitter van de Europese Raad, aangesteld door de staats- en regeringsleiders. Waardoor eigenlijk de verzameling van de individuele staten sterker gemaakt wordt, terwijl er net moet geïnvesteerd worden in een meer gezamenlijke politieke ruimte.

Voor buitenlands beleid, sociaal beleid en fiscaliteit blijft de unanimiteit gelden. Op die zeer belangrijke domeinen blijft men ‘concurrentie tussen de lidstaten’ toelaten, wat enkel maar leidt tot verdere afbraak van sociaal beleid en het achterwege blijven van een gedurfd fiscaal beleid. (Niet dat een Europees parlement direct een vermogensbelasting zou invoeren, maar daar kan tenminste het debat gevoerd worden, op dit moment verschuilen de lidstaten zich achter de onmogelijkheid om in een Europese context dit soort maatregel alleen in te voeren.)

Maar er staan ook dingen in die positief zijn:

Meerderheidsbeslissingen worden de algemene regel en de unanimiteit wordt de uitzondering. Dat betekent ook dat het Parlement voortaan in de regel medebeslissingsrecht heeft. Het verdrag erkent publieke diensten waarvoor niet de concurrentieregels gelden. De EU wordt medeondertekenaar van het Europese Verdrag inzake de Rechten van de Mens. De EU en haar instellingen kunnen vanaf 2009 worden vervolgd voor mensen- en burgerrechtenschendingen.

Slotsom: een kleine stap vooruit en vele gemiste kansen. Ik vind wel dat die kleine stap moet genomen worden. Alles wat een sterkere Europese politieke samenwerking dichter bij brengt, is goed. In een wereld waar de economie zich steeds meer op mondiale schaal organiseert, is er nood aan een sterk sociaal-ecologisch beleid op een voldoende grote schaal. Uiteraard ben ik fundamenteel voorstander van veel grotere stappen vooruit.

Een referendum is een aanlokkelijke gedachte. Het verschil in politiek debat in Nederland, Frankrijk en Luxemburg enerzijds en bijvoorbeeld België over het grondwettelijk verdrag was overduidelijk. Hier drie kwartier in het parlement, daar weken in alle media en op straat. Dat is een absolute sterkte van een referendum. Tegelijkertijd ben ik er ook niet helemaal enthousiast over. Ik denk dat een referendum een goed instrument is voor concrete en lokale thema’s, maar een zeer diffuus instrument als het gaat over de goedkeuring van internationale verdragen. Een genuanceerde twijfel dus, maar ik wil er zeker verder over mee nadenken en discussiëren.

Mieke Vogels: Ik vind het huidig hervormingsverdrag een gemiste kans voor de uitbouw van een meer sociaal en meer ecologisch Europa. Ik vind wel dat België dit verdrag moet tekenen. Europa verder achteruitstellen garandeert niet dat er een groener of socialer beleid volgt. Ik ben geen voorstander van het organiseren van een referendum over dit hervormingsverdrag. Het eventueel verwerpen van dit verdrag zal immers vooral ingegeven zijn door nationalistische en conservatieve argumenten.

Ludo Dierickx: Als Europees federalist ( gewezen Europees Secretaris Generaal van de Europese Federalistische Beweging ) geloof ik dat we het hervormingsverdrag moeten ratificeren. De integratie van Europa is een moeizaam proces ; vele oude nationalismen moeten overwonnen worden. De EU,met al haar zwakheden, is een solidariteitsstructuur ( zonder voorgaande in de geschiedenis ) die transnationale maatregelen kan treffen. Niet steeds de goede. Er is nog geen echte democratie in de EU o.a. omdat er geen Europese transnationale Partijen zijn ( zelfde probleem in het confederale België ) maar het Europa van de Rechters bestaat. Maatregelen kunnen opgelegd en afgedwongen worden ( ook van de bedrijven )  Een enorme vooruitgang. De ecologisten moeten als eersten met een echte Europese partij  aan de Europese verkiezingen deelnemen. Ze moeten het voortouw grijpen. Referendum is goed. Discussie is goed voor de politieke bewustwording. Betekent respect voor de kiezer-burger.

Bart Staes: Ik ben voorstander van een democratische EU die als sterke politieke speler een sociaal en ecologisch tegengewicht kan geven tegen een economische globalisering die wij niet willen. Er is dus zeker een bovennationale politieke structuur nodig om zo’n antwoord te geven. Ik vind wel dat de EU vandaag een beleid voert dat niet altijd beantwoordt aan die doelstelling. Slechte keuzes van de EU, zoals de EPA’s die nu zo in de aandacht staan, bestrijden is zeker nodig. Zie bijvoorbeeld het edito op mijn website www.bartstaes.be

Een verdrag regelt in principe de spelregels, en niet zozeer de inhoudelijke keuzes die gemaakt worden. Het Hervormingsverdrag neemt een aantal belangrijke goede punten van het ontwerp van Grondwet over die onder meer de positie van het Europees Parlement zullen versterken op essentiële domeinen. In de huidige politieke situatie in Europa is dit Hervormingsverdrag een minimum. Meer zit er via de strategie van een verdrag op dit moment niet in. Het lijkt me dan ook beter dat het zo snel mogelijk wordt goedgekeurd. Maar het moet wel duidelijk zijn dat er een veel bredere strategie nodig is om de inhoudelijke keuzes die in het kader van de EU door de lidstaten worden gemaakt bij te sturen. Dat is het belangrijkste gevecht dat we als progressieven moeten voeren.

Wat vind je van de verder schrijdende mondialisering? Moeten we vrije markt en vrijhandel verder stimuleren of net inperken? Hoe verdedigen we onze openbare diensten? Moet er al dan niet een halt toegeroepen worden aan het privatiseren ervan?

 

Ludo Dierickx: Groenen moeten de privatiseringen en liberaliseringen tegenhouden. De openbare diensten en de ambtenaar moeten door ecologisten in eer hersteld worden. Niet alles commercialiseren!!! Het is onaanvaardbaar dat in kleine gemeenten de postkantoren en lokale winkels ( o.a. waar mensen elkaar ontmoeten ) verdwijnen. Ecologie is niet alleen strijd tegen opwarming der aarde maar ook strijd tegen het ontmenselijken van de samenleving.

Wouter Van Besien: De vrije markt verovert nog steeds meer domeinen in de samenleving.  Ze wordt meer en meer het leidende principe, ook op plekken waar dat vroeger niet was.

Ook de grote internationale instellingen laten het marktdenken voorgaan op democratisch en ethisch handelen, denk maar aan de WTO, het IMF en de wereldbank. Het overwicht van de WTO is veel te groot ten opzichte van bijvoorbeeld de instellingen van de VN die zich met handel bezig houden. De verdragen die in het kader van de WTO onderhandeld zijn, zijn bovendien afdwingbaar recht, in tegenstelling tot sociale, sociaal-economische en milieuverdragen.

Het is duidelijk dat de blijvende opmars van de vrije markt niet leidt tot de wereld waar wij van dromen. De globale en lokale milieuproblemen blijven te veel onderaan de agenda bengelen. De opwarming van de aarde komt vaak in de kijker, maar de internationale verdragen daarover zijn onvoldoende en worden bovendien nog niet eens uitgevoerd. De ongelijkheid op wereldschaal is adembenemend groot. Ook binnen het rijke gedeelte van de wereld neemt de armoede (bij een deel van de bevolking) toe. De toenemende flexibilisering zet veel werkende mensen en gezinnen onder druk. Enquêtes wijzen uit dat stress de grootste bron van ongeluk is bij Vlaamse gezinnen.

Het is natuurlijk onzin om te zeggen dat we dan maar de vrije markt moeten afschaffen. Een centraal geleide planeconomie is evenmin in staat welvaart en welzijn te voorzien en heeft bewezen minstens even grote ecologische rampen te veroorzaken. We moeten wel op een andere manier met die vrije markt omgaan. We moeten de vrije markt als instrument gebruiken om doelstellingen te behalen die we democratisch vastleggen. (Het is dus niet aan de markt zelf om die doelstellingen te bepalen.) In sommige delen van de samenleving, zoals onderwijs, politionele taken en welzijn, is de markt zelfs contraproductief.

Mieke Vogels: Het probleem met vrije handel is dat ze niet in evenwicht gebracht wordt door mondiale sociale en ecologische normen. Ondernemers kunnen wereldwijd op zoek gaan naar winstmaximalisatie en kiezen de regio uit met de minst strenge sociale en ecologische normen. Zo is het gemakkelijk. Bovendien worden ook arme landen verplicht zich te onderwerpen aan de dictaten van het IMF en de Wereldbank. In de jaren tachtig en negentig hadden we de Structuurplannen, nu komen de EPA’s eraan. Landen uit het Zuiden worden zo verplicht hun economieën open te stellen, terwijl ze niet in staat zijn om de concurrentie aan te gaan. Voorstanders van de vrije markt wijzen naar Zuid-Oost-Azië als hét voorbeeld van een regio die baat heeft gehad bij de globalisering, maar zij vergeten dat deze landen jarenlang op eigen houtje hun economie hebben afgeschermd van de concurrentie van het Westen. Ik ben voor een recht op protectionisme. Landen mogen niet verplicht worden om mee te draaien in het spel van de vrije markt (het recht van de sterkste). Hetzelfde geldt voor onze openbare diensten. Deze mogen niet onderworpen worden aan een economische logica, omdat zo de universele, gratis of goedkope dienstverlening in het gedrang komt. Het gaat om basisrechten, om verworvenheden van onze samenleving (post, openbaar vervoer, gezondheidszorg, onderwijs…). Private maatschappijen azen op die onderdelen die winstgevend zouden kunnen zijn, en zouden de verlieslatende takken aan de overheid laten. Dat is absurd. Een adequate dienstverlening kan enkel gevrijwaard worden als openbare diensten niet worden geprivatiseerd.

Bart Staes: De huidige keuze voor een ongebreidelde neoliberale vrijemarkteconomie maakt dat de kloof tussen rijk en arm toeneemt, maakt dat het milieu verder aangetast wordt. Ik kies voor een ecologische economie, waarbij de overheid sociale en milieugrenzen stelt aan productie en producten en waarbij op een rechtvaardige manier aan herverdeling wordt gedaan. Pas dan kunnen klassieke marktmechanismen worden ingezet. Het regelgevend kader en het beleid nationaal en internationaal moet zo zijn dat sterke publieke diensten mogelijk blijven. Publieke dienstverlening mag niet ondergeschikt gemaakt worden aan marktbeginselen, niet binnen de EU, en niet in het kader van de WTO.

 

Wat moet de wereldgemeenschap doen met Darfour? Moet er een vredesmacht komen, zo ja van waar? Hoe ver kan zo een vredesmacht gaan? Of vind je integendeel dat men niet mag tussen komen in de interne zaken van een aantal landen.

 

Wouter Van Besien: Ik ben absoluut voorstander van een mogelijkheid tot internationaal optreden, onder meer in Darfour. Over de term kunnen we lang en breed discussiëren, maar ik vind mezelf een pacifist. Ik vind werken aan vrede een bijzonder belangrijke politieke opdracht, en vind dat we moeten investeren in conflictpreventie en het aan banden leggen van wapenproductie en wapenverkoop. Maar ik ben wel voor internationale militaire operaties om een bevolking, die niet meer op voldoende wijze wordt beschermd door de eigen overheid, ter hulp te komen. Uiteraard is een VN-mandaat daarin bijzonder belangrijk, en moet ook die VN verder gedemocratiseerd worden.

 

Ludo Dierickx: Een vredesmacht moet kunnen tussenkomen. De staten mogen zich niet verschuilen achter het achterhaalde en misdadige begrip van de staatssoevereiniteit en het zelfbeschikkingsrecht dat hen toelaat ongestraft misdaden te plegen, mensengroepen te vervolgen en uit te roeien, te discrimineren... De VN moet veel meer macht krijgen, o.a. om bloedvergieten te voorkomen. Er is reeds vooruitgang geboekt. 50 jaar geleden was een tussenkomst van blauwhelmen ondenkbaar. Als er zich rampen voordoen op wereldvlak  zijn er drie reacties mogelijk : Eigen volk ( mijn tijd ) EERST, solidariteitsopwellingen ( met hulp van de media, geldinzamelingen... ) ; oprichting en versteviging van solidariteitsstructuren... Met nationaal-egoïsme kan niet aan de toekomst worden gebouwd.

 

Mieke Vogels: Groen! wil buitenlands beleid en defensie heroriënteren rond drie pijlers: preventie, conflictbemiddeling (niet-militair) en humanitaire interventie op basis van een VN-mandaat. In Darfour is de burgerbevolking het slachtoffer, 300.000 doden, 2 miljoen vluchtelingen. Dus aan de ene kant: ja, we moeten optreden met een VN-mandaat. Aan de andere kant: er worden machtspolitieke spelletjes gespeeld en er is geen uitzicht op een vredesakkoord. Een militaire operatie brengt géén vrede. Dit is dus zeer moeilijk. Toch wil ik een antwoord geven op de vraag. We mogen niet toelaten dat er zich in Darfour een humanitaire ramp afspeelt en dat de internationale gemeenschap aan de zijlijn toekijkt. Er is een VN-mandaat, dat is al iets. Operaties zonder VN-mandaat (zoals in Kosovo) kunnen voor ons niet. Maar in het geval van Darfour helt de balans over naar een humanitaire interventie, om het geweld en de honderdduizenden burgerslachtoffers te stoppen. Ik besef dat dit niet voldoende is voor een politieke oplossing, daarom moet er parallel sterk geïnvesteerd worden in het bereiken van een vredesakkoord.

Bart Staes: Ik ben er voorstander van dat er een internationale vredesmacht naar Darfour gaat, zoals gevraagd door de VN. Om effectief een positieve rol te kunnen spelen in het bereiken van vrede in het gebied, moet deze vredesmacht over voldoende middelen kunnen beschikken. Positief is dat de vredesmacht de burgerbevolking kan beschermen, negatief is dat ze niet kan ontwapenen. Ik steun de stelling van de VN dat deze vredesmacht grotendeels, maar niet uitsluitend uit manschappen van de Afrikaanse Unie moet bestaan. Om succesvol te zijn is niet enkel de omvang van een vredesmacht belangrijk, maar ook onder meer de ervaring van de soldaten met dergelijke opdrachten en de nodige onafhankelijkheid tegenover betrokken regimes. De Afrikaanse Unie is op dit moment niet klaar voor een dergelijke opdracht. Nu al zijn ze aanwezig in Darfour, maar ze zijn slecht bewapend, slecht betaald, zij hebben het geweld niet kunnen bedwingen en Europese fondsen zijn onlangs zoek geraakt.

Het sturen van een vredesmacht moet op termijn vertaald worden in politieke vooruitgang en hiervoor is dialoog nodig met de Soedanese regering en de rebellenbewegingen. Op dit moment is er weinig uitzicht op dergelijke politieke vooruitgang, hoewel het toelaten van de VN-missie op zich al een stap voorwaarts is. Het ontbreken van een politiek perspectief is een risico dat niet mag worden onderschat en vermindert de kansen op uiteindelijke stabilisering. Maar de humanitaire situatie noopt de internationale gemeenschap tot ingrijpen, veeleer vandaag dan morgen.

Hoe lossen we de klimaatcrisis op? Wie moet de grootste inspanningen doen? Industrie? Overheid? Burgers?

 

Ludo Dierickx: Samenwerking tussen alle landen is nodig. Er is een groot probleem : het nationaal-egoïsme en het nationalisme ( ook van alle brave mensen die getuigen van vaderlandsliefde, eerst aan het eigen land denken en van hun rijkdom niet eens 0,7 % willen afstaan. Iedereen moet inspanningen leveren, maar deze moeten ook kunnen afgedwongen worden. Niet alleen fiscale en financiële maatregelen maar ook verbodsbepalingen ( autovrije steden en geen vluchten naar steden die je kan bereiken per TGV  of IC) contingenteringen, quota....

Mieke Vogels: Ik denk dat deze vraag niet echt juist gesteld is. Het is de taak van de overheid om ecologische sleutels in de economie in te bouwen. Als je de reële kost rekent van het vervoer dan zal het niet meer lonen om Zeebrugse garnalen te laten pellen in China omdat de lonen er veel goedkoper zijn. Dan hou je meer tewerkstelling in eigen regio en hou je de Kyoto uitstoot in handen.

Wij ijveren voor een ecologische economie. Vandaag wordt economische groei gemeten via het BNP die de optelling betekent van alle goederen en diensten die jaarlijks worden geproduceerd. Meer uitgaven voor depressiva omdat mensen niet meer meekunnen in de ratrace van onze samenleving of voor het bouwen van zwembaden omdat het zeewater te vuil is om in te zwemmen… gelden als een stijging van onze welvaart. Wij ijveren voor een nieuwe maat om de groei van onze welvaart te meten, een maat die niet alleen optelt maar ook bijvoorbeeld het energieverbruik, de uitgaven voor verkeersongevallen…aftrekt.

Wouter Van Besien: Het zal met zijn allen samen moeten, wetende dat er in het huidige discours veel te veel nadruk legt op de kleine dingen die mensen zelf kunnen (genre ‘de pot op het deksel bij het koken’). Dat laatste is bijzonder nuttig, maar als de ambitie hoger ligt, zullen ook de maatregelen straffer moeten.

Bart Staes: De klimaatcrisis is niet alleen een milieuprobleem, maar zeker ook een sociaal en economisch probleem. Een uitweg uit de crisis is een volgehouden keuze voor hernieuwbare energie, energiebesparing en energie-efficiëntie. Andere landen hebben het al veel langer begrepen: wie kiest voor ecologie, zal ook een economische winnaar zijn. Zo wil Zweden wil tegen 2020 klimaatneutraal zijn.

De klimaatcrisis is zo allesomvattend, de verantwoordelijkheid in ons land en in Europa ligt bij zowel bedrijf, burger als overheid, dat iedereen aan hetzelfde zeel zal moeten trekken. Dus ook de industrie zal moeten evolueren naar meer energie-efficiëntie. Maar het is absoluut de verantwoordelijkheid van de overheid om ervoor te zorgen dat iedereen de kans krijgt om mee de klimaatcrisis te bezweren. Zo is de keuze tussen energiezuinige en energieverslindende elektro-toestellen een hele valse keuze voor de consument. Als de overheid goede energie-efficiëntienormen oplegt, komt er enkel nog kwaliteit op de markt. Of nog, de isolatienormen voor woningen die sinds januari dit jaar van kracht zijn, had Denemarken 30 jaar geleden al ingevoerd. Terwijl in Duitsland en Oostenrijk duizenden energiezuinige woningen worden gebouwd. Zeker in de sociale woningbouw, gesubsidieerd door overheidsgeld, zouden er enkel nog energiezuinige woningen mogen worden gezet. Want wat baat het een sociaal tarief aan te bieden, als men zich blauw betaalt aan hoge energiefacturen?

Van een vijfde kandidaat, Tom Van Bel, kregen we de mededeling dat zijn standpunten op komst zijn: ‘Ik zal deze week eens een snelcursus politiek correct antwoorden volgen en uw vragen bestuderen'. Jef Tavernier vond blijkbaar niet de tijd om te antwoorden.

Rond heel wat standpunten zitten de kandidaten min of méér op dezelfde golflengte zitten: akken stellen vragen bij de vrije markt, nemen het op voor de openbare diensten. Dat vinden we heel positief. Onze vraag rond klimaat was blijkbaar iets te vaag gesteld om echt concrete antwoorden binnen te krijgen. Zelf waren we tijdens onze vergadering van oordeel dat het belangrijk is de klemtoon niet te leggen op de individuele verantwoordelijkheid van de mensen, maar op de structurele veranderingen die moeten plaats grijpen.

Bart Staes heeft als regionalist en als enige twijfels bij het initiatief Red De Solidariteit. 

Rond Darfour tolereert niemand een interventie zonder instemming van de VN. Graag hadden we ook nog gezien dat men uitdrukkelijk stelling inneemt rond de samenstelling van die vredesmacht, die voor ons Afrikaans moet zijn.

Het breekpunt in de tekst  is blijkbaar de Europese Unie. RoodOpGroen evalueerde het hervormingsverdrag negatief: het neoliberale uitgangspunt van de grondwet wordt er gewoon in overgenomen. Europa blijft met dit verdrag een ondemocratisch monster met een parlement dat niet eens zelf wetten kan maken. Laat Chavez dat eens doen en de wereld staat op zijn kop! 

Alle kandidaten vinden dat het verdrag gebreken vertoont maar spreken zich uiteindelijk toch uit voor goedkeuring.  Een soort " van de regen in de drop" redenering die ons naar ons oordeel geen stap verder brengt naar een echt sociaal en ecologisch Europa.

Enkel Wouter Van Besien ziet nog wat zitten in een referendum. RoodOpGroen vindt dit een essentieel instrument. Al is een referendum niet perfect, het is in huidige omstandigheden de enige manier waarbij een bevolking rechtstreeks bij de beslissing kan betrokken worden.  Wij denken dat GROEN! hier een kans mist om aansluiting te zoeken bij de andersglobaliseringsbeweging. ATTAC-Europa vraagt vb. uitdrukkelijk om een referendum op te zetten!

Filip De Bodt

 

17:28 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |