12-06-07

Links op apegapen!

De verkiezingen brachten in Vlaanderen een ruk naar rechts teweeg. CD&V triomfeert met 29,6 %. VB en LDD halen samen 25,8 %. Al wat links is krijgt een ferme slag in het gezicht. GROEN! stuurt gelukkig vier mensen naar de kamer. Aan de radicale linkerzijde is de strijd gestreden: de PVDA is als enige aan zet. RoodOpGroen haalt een heel mooie score op de GROEN!-kamerlijst van Oost-Vlaanderen.

Over de verrechtsing zal allicht genoeg worden geschreven. We krijgen allicht een rooms-blauwe meerderheid, wat ons landje met de teletijdmachine terug flitst naar de jaren tachtig. Zo een situatie heeft maar één voordeel: de kaarten liggen duidelijk, de tegenstelling zijn open en bloot in plaats van verdoezeld.

Als activist die jarenlang getimmerd heeft aan een links alternatief in Vlaanderen (van Regenboog over RGB, LEEF! en een klein stukje CAP) lijkt het me logisch de bril wat dichter op de neus te zetten als het rond de linkse stemmen gaat. Een beetje ongeremde kritiek kan brutaal overkomen, maar heeft meestal wel een helend e ffect. Deze persoonlijke tekst is dan ook in die richting bedoeld. Hij is er niet om te kwetsen, wel om discussie los te weken. Dit is ook geen officieel standpunt van RoodOpGroen. ROG moet nog samen zitten om zijn evaluatie te maken.

Over één ding wil ik het ook niet hebben: externe factoren. Iedereen roept deze externe factoren al in, ze zijn leeg gemolken: we hebben geen geld, geen media-aandacht, het was een kanseliersdebat enz… Deze situatie zal de komende jaren niet veranderen. Dit zijn nu éénmaal de omstandigheden, daar moeten we het mee doen!

Het verlies van de SPa was ook naar mijn verwachting verbazingwekkend hoog. Al kan het natuurlijk verklaard worden: de mensen zijn de afdankingen en het generatiepact niet echt vergeten. De SPa komt nog weinig onder de mensen, sluit zijn volkshuizen, dankt zijn bodes af…Militanten van de partij of aanverwante organisaties voelen zich verweesd. Het verschil met de SPa in de rakettencrisis van de jaren tachtig kan nauwelijks groter. Twintig jaar de staat mee beheren eist blijkbaar wel zijn tol.

Waarom profiteert de rest van links daar dan niet van, vraagt een mens zich af. Euhm, misschien omdat er geen rest van links is?

GROEN! pikt weinig graantjes mee, en dat is misschien ook logisch. Als je je best doet om zoals de anderen te gaan vissen in de centrumvijver, dan vervreemd je evenzeer van de “gewone mensen”. Voor vakbonders blijft het een hele stap om groen te stemmen, zeker als je dan zelf (tot vervelens toe) beklemtoont dat je hoofdzakelijk met klimaat bezig bent of in de krant gaat stellen dat je niet ‘tegen de multinationals bent omdat het multinationals zijn’. Ach, pardon? Je wordt dan een one-issue partij die het voor mensen met andere interesses niet makkelijk maakt om de stap te zetten. De slogan “we willen een klimaatminister” komt pretentieus tot carrièristisch over. De kopstukken deden wel hun best om regelmatig het begrip armoede te laten vallen in de campagne, maar eerlijk gezegd, het kwam niet zo overtuigend of doorleefd over. Een mens mag zich rond onrechtvaardigheid wel eens behoorlijk kwaad maken hoor. Ik herinner me het TV-debat Audit 007 waarbij ik als een schim in de studio achter de professor zat. Al deden de mensen het goed in dat debat, GROEN! werd twee keer klem gezet: bij de vraag "zijn jullie nu veranderd”? Bij de vraag “of we nu echt allemaal één keer in de week vegetarisch moeten eten… “

Enfin, daar kan je wel anders op antwoorden. Zeg gerust dat je partij veranderd is, dat je vanaf nu definitief de belangen va n de gewone mensen wil verdedigen. Zeg dat vegetarisch eten een alternatief kan zijn maar dat het veel belangrijker is dat de mensen niet meer rond komen met hun pensioen…

Deze kritiek heb ik zelf in de campagne tientallen keren gehoord. Als LEEF! in Herzele méér stemmen haalt dan gelijk welke gemeentelijst van GROEN in de omgeving, dan is het omdat wij wél de sociale vertegenwoordiger van de gewone mensen zijn, omdat we wel radicale keuzes kunnen maken.

Binnen radicaal-links zijn de kaarten geschud. De CAP heeft onverstandig zijn eigen graf gegraven door spontaneïstisch, supersnel aan verkiezingen te willen meedoen én elke samenwerking met anderen (PVDA, GROEN!) radicaal af te wijzen. Toen wij in groep besloten dat dit een zéér onverstandige zet was, vertelde ik een aantal CAP-ers: “Sorry mensen, maar met deze versmalling dreigen jullie een LSP+ te worden die veel mensen zal ontgoocheld achterlaten. Ik heb geen zin meer om te vechten voor de 0,8 %”. Het werd geen 0,8 % maar 0,3 %, twintigduizend stemmen in heel Vlaanderen, zevenduizend méér dan de LSP.

Leedvermaak voel ik daar niet bij, integendeel, zelfs eerder kwaadheid. Hoe is het mogelijk om te verwachten dat mensen op basis van wat affiches en pamfletjes voor jou gaan stemmen? Uit de harde realiteit merken we in onze streek dat mensen voor je stemmen als je (1) zichtbaar bent als partij in de kiesstrijd, (2) zéér concreet voor de mensen al iets gedaan hebt én (3) als het de moeite loont. Mensen stemmen niet voor jou als ze er aan twijfelen of je wel een zetel haalt, als je je eigen kopstukken (Jef, Georges en Lode ) niet kan inzetten. CAP heeft de mogelijkheid om terrein te veroveren zéér zwaar onderschat en is bijzonder naïef geweest. Als kleine linkse formatie heeft CAP nu de verdeeldheid vergroot en zijn eigen positie onmogelijk gemaakt voor de volgende jaren. Met 0,3 % moet je nergens nog op tafel gaan kloppen of eisen naar samenwerking gaan stellen.

De PVDA bewijst eigenlijk een beetje dezelfde theorie. Mensen vang je niet met radicaal communistische ideeën, maar met zéér concrete voorstellen. De PVDA kan als enige ter radicaal linkerzijde nog een beetje profijt halen uit het sociaal-democratische debacle. Waar de partij vooruit gaat en niet onaardige scores haalt, daar is ze ingeplant onder de bevolking, levert ze degelijk werk én maakt ze het verschil. Na dertig jaar werken blijft het resultaat evenwel niet om over naar huis te schrijven. Misschien blijft de partij te vaag over zijn vernieuwing?

Duidelijk is op zijn minst dat CAP en PVDA zullen moeten samenwerken om organisatorisch ergens te geraken. Er blijven in het andere geval te veel plaatsen over in Vlaanderen waar niemand één van beide gezien heeft.

Als de PVDA nog eens de vergelijking wil maken met de SP in Nederland om haar aanwezigheid in het politieke spectrum te verantwoorden, dan zal ze er moeten rekening mee houden dat die SP het communisme al lang afgezworen had voor ze begon stemmen te halen.

RoodOpGroen heeft het goed gedaan, al is het een kleine en bescheiden experiment. Er zit samenhang in de groep, we hebben gekozen voor een duidelijk profiel, de discussie opgezocht. De cijfers mogen er zijn: Céline en ik halen samen 4000 stemmen. Dat brengt Céline in de eerste helft van de voorkeurstemmen en mezelf op de vijfde plaats bij de mannen, na Stefaan Van Hecke, Jef Tavernier,Björn Rzoska en Piet Van Heddeghem. Dat is een signaal van groene kiezers die duidelijk stellen dat méér rood of sociaal mag-moet. Een mens mag niet te rap signalen zien, maar een duidelijk rode slogan werd door velen als een risico bekeken, dus als je daar veel stemmen mee haalt, dan mag je dat ook zeggen.

In Z.O.-Vlaanderen is het een signaal van appreciatie naar een ganse groep van mensen toe die al jaren werkt rond concrete dossiers en daardoor een zekere naambekendheid verworven heeft. Voor al die mensen een De uitdaging om bij GROEN! het sociale punt en de informatiefunctie naar de actiegroepen toe op tafel te werpen heeft duidelijk gewerkt.

Laat dit een uitnodiging zijn voor de groene partners om recht door zee te gaan, verbondenheid te zoeken met het volk, de sociale draad op te nemen, mensen concreet te verdedigen en niet teveel schrik te hebben van een gezonde dosis ferme standpunten!

Wij zullen dit in elk geval de komende jaren doen in de discussie met GROEN! RoodOpGroen was geen ééndagsvlieg. We werken verder voor méér, zullen vechten voor een degelijke vertolking van onze standpunten. We heten iedereen welkom die daar wil aan meewerken.

14:08 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

06-06-07

Karel Dillen

Op 27 april van dit jaar gaf Karel Dillen de geest. De Vlaams Belang top sloofde zich uit in de lofbetuigingen tegenover zijn stichter. Tijdens de 1 mei viering in Antwerpen werd hij herdacht. Jongerenvoorzitter Hans Verreyt plaatste beelden ervan op You Tube. Het Vlaams Parlement hield een minuut stilte. Wat Dillen in het verleden allemaal uitspookte werd niet helemaal belicht in de speeches en de media. Een anonieme insider stuurde videobeelden van Karel Dillen als spreker op een bijeenkomst van de in 1981 verboden privé-militie VMO (Vlaamse Militanten Orde).

Karel Dillen werd voorzitter van het Vlaams Blok tot 1996, wanneer hij zijn opvolger Frank Vanhecke benoemt. Dillen werd geboren in 1925 te Antwerpen en richt als één van zijn eerste wapenfeiten in 1951 de Jong Nederlandse Gemeenschap op met als belangrijkste richtpunt de ‘rehabilitering van ex-collaborateurs, waarbij hij een opvallende voorliefde koestert voor Tollenaere, Verschaeve en Hermans, zeg maar de SS-fractie van de collaborateurs’.

In 1951 vertaalt hij “Nuremberg ou la terre promise”, een boek van de Fransman Maurice Bardèche, een revisionistisch werk waarin systematisch de jodenuitroeiing wordt ontkend. In 1968 neemt hij samen met huidig Vlaams Belangsenator Wim Verreycken plaats in de VMO (Vlaamse Militanten Orde) raad. De VMO groeide geleidelijk aan uit van radicaal-Vlaamse actiegroep tot een harde extreem-rechtse militie met trainingskampen, een para-club enz…

Eind jaren ‘70, begin jaren ‘80 werd de organisatie berucht voor haar gewelddadige acties tegen gastarbeiders, Walen en alles wat links en/of progressief was.


copywright video: roodopgroen.be

Dillen zal zich, ook na zijn verkiezing, niet van de groep distantiëren en blijft tot het laatste de bijeenkomsten van deze militie bijwonen. Zijn vriend Bert en VMO-leider Bert Eriksson verkondigde ondertussen dat Hitler maar één fout gemaakt had: de oorlog verliezen…

De meest spraakmakende actie van de VMO was Operatie Brevier, het clandestien overbrengen van het stoffelijk overschot van priester Cyriel Verschaeve van Oostenrijk naar Vlaanderen. Over twee andere soortgelijke operaties waarbij respectievelijk de stoffelijk overschotten van Staf De Clercq (Operatie Delta)en Anton Mussert(Operatie Wolfsangel) opgegraven werden om later in Vlaamse grond opnieuw begraven te worden, is tot op heden geen enkele zekerheid. Bert Eriksson nam deze informatie mee in zijn graf.

Op 4 mei 1981 werd de organisatie veroordeeld als privé-militie voor geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten en wapenbezit, aanslagen en vandalisme. Hierbij werden ze ook verboden. Eriksson ging voor een jaar de cel in. Na zijn vrijlating werd nog getracht met gelijkgezinden de VMO verder te zetten onder de naam Odal-groep, evenwel met weinig succes.

In tegenstelling tot NVA-er Bart De Wever repten de Vlaams Belang kopstukken iets méér dan een maand voor de verkiezingen met geen woord over deze (eigen) achtergronden. Integendeel, de loftrompet wordt zéér eenzijdig boven gehaald:

Filip Dewinter: “Het is de politieke vader van mijn generatie met Gerolf Annemans en Van Hecke. We hebben alles aan hem te danken. Hij was de beschermheer in ons groot avontuur, de bewaker van onze radicale lijn ook, die er streng op toezag dat we daar geen centimeter van afweken. Iedereen van het Vlaams Belang kan daar niet genoeg dankbaar voor zijn.”

Gerolf Annemans: “Karel was onze geestelijke peetvader, nog steeds. Wij zijn alleen de vertolkers van de partituur die hij schreef. Heel zijn leven verdedigde hij dezelfde politieke lijn, dezelfde rechte, dezelfde rechtse lijn. Tot vervelens toe bleef hij met diezelfde hamer slaan. “

Frank Van Hecke: "Karel Dillen was de redder van de naoorlogse partijpolitiek binnen de Vlaamse beweging. Hij geldt nu nog als inspiratiebron voor de huidige partijleiding"

PS: De oorspronkelijke rechten van deze 20 jaar oude video konden we niet achterhalen. Mocht iemand vooralsnog zijn auteursrechten willen laten gelden, neem dan contact op.

14:22 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |