03-06-09

GEEN RECHTSE MEERDERHEID IN VLAANDEREN!

Zondag is het zover. We mogen weer kiezen…Voor velen wordt dat een begrip dat zo een beetje te maken heeft met spreekwoorden die pest en cholera in zich dragen.

Op de 46 jaar dat ik hier rond loop heb ik ook niet zo bitter veel ten positieve zien veranderen, vanuit die parlementen en regeringen. Tegelijkertijd vind ik dat de zaken er in Herzele (en sinds kort ook in Zottegem of bij de zusjes in Zaventem) op vooruit gaan sinds LEEF! een gemeenteraadslid heeft (1994). (en het Vlaams Belang nog altijd geen!) In een gemeenteraad zitten heeft als gevolg dat je de concrete eisen en verzuchtingen van de gewone mensen kan vooruit helpen door informatie naar buiten te brengen.

Het is nog altijd zo dat veel papieren die in de instituten bewaard worden het daglicht niet mogen zien. Dat heb ik onlangs kunnen vaststellen toen ik de fraude van liberale jongeren met subsidies naar buiten bracht. Of ten tijde van de Fort-affaire op de taalgrens, of bij Aquafin-acties…

Sociaal wordt onze maatschappij altijd maar verder ontwricht: rijken worden rijker, armen armer. Met zijn allen stressen voor altijd minder levenskwaliteit, opgejaagd worden door sjarels die zichzelf schaamteloos verrijken, gedekt door de politiek. Enfin, een professionele dievenbende!

Als we niet opletten wordt het nog erger! Wat kunnen verwachten van een rechtse VLD-CD&V-NVA of LDD meerderheid in Vlaanderen? Even in de programma’s krabben: nog minder sociale woningen, een verdere splitsing van de sociale zekerheid via eenzijdige maatregelen, het oprollen van alles wat met progressieve cultuur te maken heeft, een milieupolitiek ten voordele van de vervuilers, breken van vakbonden en sociale organisaties… Vlaanderen stapt dan een sociale woestijn in en de tegendraadse initiatieven zullen het geweten hebben!

In zo omstandigheden kan ik niet anders dan samen met Jozefien Loman GROEN! versterken. Mee zorgen voor efficiënt verzet! Achter de SPa kan ik me moeilijk scharen, met alle respect voor de linkse mensen daarbinnen die nog wat proberen te verwezenlijken rond fiscale fraude enz… Het bilan van de partij de laatste jaren  was negatief: men heeft de liberalisering hoogstens wat proberen afzwakken in plaats van ze onderuit te halen.

Een stem voor één van de vele bewegingen die de kiesdrempel niet gaan halen vind ik momenteel niet te verantwoorden. De PVDA heeft onder hen het meeste kans om misschien iets te verwezenlijken, maar bij deze vrienden mis ik de link naar ecologie. In Oost-Vlaanderen is die kans bovendien zéér klein. Twee tot drie procent is nog geen vijf procent!

Ten tijde van de regeringsdeelname heeft ook GROEN! mij zwaar ontgoocheld! Terecht werd de partij nadien zwaar afgestraft. Ondertussen zien we ze evenwel actie voeren tegen fiscale fraude, voor arbeidsduurverkorting zonder loonverlies, voor een vermogensbelasting, betere huisvesting enz… Daarom kozen Fien en ik toch voor GROEN! Als dwarse factor tegen rechts.

en onafhankelijke promotie staan we op hun lijst. Zijn we verkozen, dan is er eindelijk een radicale linkse stem in het Vlaamse Parlement. Zijn we dat niet, dan kunnen we rekenen op een akkoord met GROEN! dat beloofde om ook onze eisen in het halfrond te brengen.

Nadien wordt het tijd dat links Vlaanderen eens gaat samen zitten om de krachten te bundelen! Daarvoor zullen we moeten spreken met iedereen, zonder uitzonderingen…

Filip De Bodt

21:52 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-05-09

VlAAMSE RAAD: LEEF! WIL DE POLITIEK PEPEREN!

Peper de politiek

• 14,7 % van onze bevolking leeft onder de armoedegrens.
• Elke dag plegen zeven mensen in ons land zelfmoord.
• Fortis krijgt miljarden euro van de staat, terwijl het de jaren voordien 27 miljard winst maakte.
• Winstgevende bedrijven ontslaan toch mensen.
• De werkloosheid onder jongeren is dramatisch hoog.
Fijn stof zorgt bij steeds meer kinderen en ouderen voor astma en aller-gieën.
• Om de klimaatverandering tegen te houden moet de uitstoot van CO2 tegen 2050 met minimum 90 % naar omlaag, maar we slagen er nog niet in om het Kyotoprotocol na te leven, dat een daling van slechts 5 % vraagt. ...

Wat is er toch mis met deze wereld, vragen vele mensen zich af.

Mensen die werk hebben, mogen van geluk spreken tegenwoordig, zegt men. Maar werkgevers profiteren daar enorm van. Ze laten de mensen steeds harder werken. De winst moet omhoog. De flexibiliteit moet omhoog. En de stress stijgt evenredig mee. Nemen we het voorbeeld van bagagebehandelaar Aviapartner op de luchthaven van Zaventem. Daar moeten nu twee mensen het werk doen dat vroeger door zes (!) mensen werd gedaan. Dat is flink sjouwen met valiezen en bagage allerhande. Aviapartner is geen uitzondering.

Overal moet men meer werk verzetten met minder volk. Maar ondanks al dat harder werken, is meer verdienen er niet bij. Tenzij je een aandeelhouder bent. Die mogen wel jaar na jaar langs de kassa passeren. Ook in tijden van crisis. Een bedrijf als ArcelorMittal “moet” 9.000 mensen ontslaan. Maar de aandeelhouders krijgen wel de zekerheid dat ze in 2009 voor 1,2 miljard euro aan dividenden zullen opstrijken. Hallucinant, toch?

Kapitalisme is het systeem van de rijken, dat de rijken rijker en de armen armer maakt. Dat mocht nooit gezegd worden. De vrije markt was heilig. Wel, we hebben gezien tot wat het leidt als bankiers ongehinderd hun gang mogen gaan: er werd massaal gespeculeerd met het spaargeld en het pensioengeld van de mensen. Men heeft dit laten gebeuren. De banken en de grote bedrijven mochten hun eigen wetten stellen.

Ondertussen kunnen steeds meer mensen hun energiefactuur niet meer betalen, liggen ze wakker van stress op het werk de volgende dag, vrezen ze dat hun pensioen niet hoog genoeg zal zijn om een rustige oude dag te hebben en vragen ze zich af of hun kinderen en kleinkinderen nog wel in een gezonde wereld zullen kunnen opgroeien.

Daarom zeggen wij: het wordt tijd dat de centen naar sociale en ecologische projecten gaan. Naar onderwijs, naar goede openbare diensten, naar een betere isolatie van huizen, naar betere uitkeringen en hogere pensioenen. Het wordt tijd dat we weer durven zeggen dat wie veel verdient en veel bezit, moet bijdragen om een sociaal vangnet te vormen voor mensen die pech hebben of niet beter kunnen. We moeten durven zeggen dat er geld nodig is om de opwarming van de aarde tegen te gaan.

Naast het grote sociale, herverdelende én ecologische verhaal, komen wij ook op voor een aantal streekeisen: beter openbaar vervoer in plaats van zinloze wegen, echt investeren in milieu in plaats van Aquafin het water te laten vervoeren van hot naar her, zonder het te zuiveren! Meer kinderopvang. Respect voor het landschap. Steun aan de duurzame landbouw en echte aandacht voor het platteland. Zuid-Oost-Vlaanderen is geen vuilbak voor asbest- en andere storten.

Kortom, we ‘peperen’ de politiek door ongezouten onze mening naar voren te brengen, met aandacht voor minder evidente thema’s, een eigenzinnige kijk op de crisis, een duidelijk accent op sociale onderwerpen en een interessante streekagenda.

LEEF!

LEEF! is een roodgroene politieke beweging met twee gemeenteraadsleden en één OCMW-raadslid in Herzele, en één gemeenteraadslid in Zottegem.

LEEF! staat voor een gezonde aanpak en verdedigt het milieu en de mensen. Dikwijls hielpen we mensen zich verzetten tegen uitbuiting en machtsmisbruik: stort d’Hoppe, asbeststort Louise-Marie, N42 Herzele, het politiedossier in Zottegem, het statuut van het gemeentepersoneel, de Aquafin-politiek in Herzele/Erpe-Mere. Wij zijn ervan overtuigd dat onze manier van werken ook wat kan te bieden hebben voor de rest van de provincie.

Wij zetten twee kandidaten op de lijst van Groen!, en Groen! verdedigt onze thema’s in het parlement. We leggen soms andere accenten, en zullen dat ook in de toekomst in alle onafhankelijkheid blijven doen.

Filip De Bodt • Herzele • 46 jaar • gemeenteraadslid
Jozefien Loman • Brakel • 32 jaar • vormer basisonderwijs

 

20:43 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-08

VLAAMSE GEMEENTEN VERSUS CREG: HONDERD JAAR UITGEKLEED BESTUUR.

De laatste weken is België in de ban van gas: de Commisie Regulering  Elektriciteit en Gasnergie gaat een krachtmeting aan met Suez, Regering én Vlaamse gemeenten rond de doorvoorprijs van gas.  nieuwste exploten rond de vrijmaking van de energiemarkt tonen opnieuw aan wat heel wat Vlaamse of Belgische gemeenteraadsleden al lang voelen: de gemeente is als openbaar bestuur totaal uitgekleed. Uiteraard zijn de eigen strategische keuzes van heel wat besturen daar niet vreemd aan. De opeenvolgende regeringen hebben evenwel een minstens even dikke vinger in de pap.

De gemeenten hielden de laatste jaren uitverkoop: het ondergrondse kabelnet werd verkocht aan Telenet, men deed mee aan de transacties van Electrabel, de privatisering van Dexia enz. De fondsen waren immers op, de federale kas leeg: men kan niet de belastingen verminderen en de service aan de burgers verhogen! In de Vlaamse kas zit er geld, maar de overheid heeft nu niet direct voor de publieke of zachte sectoren gekozen om dat te investeren. Voeg daarbij de onvermijdelijke regel dat een openbaar bestuur telkens teveel betaalt aan diegenen die diensten leveren en je komt onvermijdelijk in de problemen. Al jaren komt het water de gemeenten aan de lippen. Al jaren verdrinken ze niet omdat ze net boven de waterspiegel gehouden worden door éénmalige injecties als het Pact met de overheid: de Vlaamse overheid neemt de schuld over in ruil voor de bevriezing van de belastingen én een aantal bedrijfsvriendelijke maatregelen. Voor het beheren van essentiële diensten doet men dan ook méér en méér een beroep op privé-partners, waarmee men samenwerkt. Tot wat dit kan leiden merken we in de actuele discussie rond energie.

ELECTRABEL

De verweving tussen private en publieke energiesector dateert uit het begin van deze eeuw. In 1922 werd de wet op de intercommunales gestemd, die gemeenten toeliet zich te verenigingen om o.m. nutsleidingen aan te leggen en elektriciteit naar de dorpen te brengen. Heel wat gemeenten vonden dat ze de klus niet alleen konden klaren en haalden er de elektriciteitsproducenten bij. Er werd méér en méér gefusioneerd: in de jaren negentig ontstond Electrabel. Zij verwierven een praktisch monopolie op de productie van energie in België en bleven samen met de gemeentebesturen de energiepolitiek bepalen via de gemengde intercommunales.

Een aantal koppigaards en vooruitziende geesten zagen dat anders: ze groepeerden zich in zuivere intercommunales, enkel met openbare besturen, zonder de privé-partner. Daaruit kwam de producent SPE naar voor én een aantal lokale intercommunales.

Bij de eeuwwisseling was ‘liberalisering’ de troefkaart. Europa wou het volk tonen dat dit niet altijd een negatief begrip was dat gepaard ging met afdankingen en rationaliseringen. Men zou via de vrijmaking van de energiemarkt en het afschaffen van de monopolies eens voor méér concurrentie én voor lagere prijzen zorgen! Dat was in veel gevallen buiten de waard gerekend.

Om te beginnen hakte men de energiesector in stukken: men wilde komaf maken met het feit dat Electrabel niet alleen vrijwel alles produceerde maar ook de hoogspanningslijnen en de lokale verdeling in handen had. Door deze drie delen op te splitsen hoopte men een stuk verder te geraken en méér producenten op de markt te krijgen.

VINDINGRIJK EN LUI 

Men onderschatte evenwel de vindingrijkheid van Electrabel én de luiheid van de gemeenten die hoopten zonder veel moeite verder te kunnen aanschuiven aan de kassa van eerstgenoemde. De hoogspanningsleidingen werden vanaf nu beheerd door Elia, waar iedereen (openbare en privé-producenten én intercommunales) een ongeveer gelijk deel van de koek kreeg.

De fijnere distributie in de verschillende gemeenten bleef evenwel in handen van dezelfden: Electrabel richtte samen met de gemeentebesturen Eandis op in een 30-70 % verhouding en de gemeenten namen wat aandelen in Electrabel Custumor Solutions, de verkoopsfirma. De zuiveren groepeerden zich in Infrax en bleven afnemen bij de SPE, die zich evenwel genoodzaakt zag Gaz de France als partner binnen te halen.

Wat de in- en doorvoer van gas in België betreft krijgen we hetzelfde verhaal: De gemeenten beheren samen met Electrabel de doorvoer (Fluxys) en distributie (Distrigas). De privésector heeft er 57 % van de aandelen in handen, de publieke sector 31 %, via Publigas met de Gentse burgemeester Daniel Termont als voorzitter.

Voor de privé-partners staat er véél op het spel: grotere Europese blokken moeten de kleine verliezen van de vrijmaking goed maken én een sterke onderhandelingspositie tegenover vb. de Russen opbouwen. Achter de schermen uiteraard steeds dezelfde namen: Albert Frère, François Pinault, Bernard Alnaud… Een machtsstrijd ontstaat: Suez neemt Electrabel over en fusioneert met Gaz de France om op die manier tot Europa’s grootsten te behoren.

AFSPRAKEN MET DE EU

Momentje, was daar niet de vrijmaking van de energiemarkt? Bij de op handen zijnde fusie moeten een paar problemen uit de weg geruimd worden want de nieuwe firma heeft op deze manier opnieuw een te groot overwicht: Electrabel in handen én een overwicht in de publieke producent SPE. Extraatje: Distrigas en Fluxys.

Men komt tot een voor alle aandeelhouders aanvaardbaar compromis: De nieuwe firma zal zijn aandelen in SPE verkopen aan nog nobele onbekenden én Distrigas aan het Italiaanse ENI. Een voor Suez en co interessant bod: met Distrigas houdt men de sterkste belangen (de Zeebrugse gashaven) in handen.

Het wordt een bijna-thriller: Geen probleem, oordelen Europa en de Belgen, maar de doorvoercontracten moeten dan terug naar waar ze thuishoren, naar Fluxys. De Commissie Regulering Electriciteit en Gas vindt de deal iets te lucratief in het voordeel van Suez en komt tussen door de doorgangsprijs van de gas in België naar beneden te halen, wat automatisch de verkoopswaarde van Distrigas vermindert met naar schatting 500 tot 700 miljoen €.

Een streep door de rekening van Suez, die dat geld aan zijn neus ziet voorbij gaan: even de Belgische regering bellen! Een streep ook voor de Belgische gemeenten die nu de rekening gepresenteerd krijgen van de jarenlange samenwerking met de privé-sector en het gebrek aan initiatief moeten bekopen. Daniël Termont was nochtans al luidop aan het nadenken over het opdrijven van de aandelen in Fluxys, met de winsten van de verkoop van Distrigas.

De Belgische regering wordt bereid gevonden om in te grijpen en schorst de beslissing van de CREG. Nooit gezien, zegt o.m. Knack: ‘een regering die opkomt tegen lagere prijzen voor de consument’. Een nooit geziene afrekening inderdaad binnen de energiesector waarbij de overheid, als gevolg van een jarenlang verbond met de privé, opkomt tegen zijn gebruikers en voor de aandeelhouders van Suez: we kunnen onze gemeenten nu éénmaal niet in de steek laten en die kozen voor een alliantie met Suez!

Einde van de thriller! Wie betaalt: de gebruiker, de brave duts die opgroepen wordt om wat spaarzamer om te gaan met energie. Het klimaat, dat beter af zou zijn met een goedkoper aardgasprijs én minder centralisatie in de sector.

Of nog niet: in een bui van zelden geziene beginselvastheid besliste de CREG om zijn standpunt te handhaven. Zowel Publigas als Suez kondigden aan de zaak te zullen beslechten voor de rechtbank.

Filip De Bodt

15:56 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: creg, electrabel, energie |  Facebook |

22-05-08

DE SPOORSTAKING

DE SPOORWEGSTAKING: HET VERVOLG

Op dinsdag 20 mei legden de vakbonden het Belgisch spoor plat. Dit na aanslepende onderhandelingen over een nieuw sociaal akkoord voor de periode 2008-2009. Het werd een staking zonder voorgaande: tachtig procent van de mensen ging effectief niet aan het werk. Het publiek reageerde gemengd: een deel van de mensen uitte hetzelfde ongenoegen als heel wat opiniemakers en wil dat de vakbonden voor andere acties kiezen. Anderen steunen de staking principieel.

Merkwaardig is dat over de motieven van de staking en de concrete problemen tijdens de onderhandelingen bijzonder weinig geschreven wordt. Zelfs op de websites van de verschillende spoorbonden vind je weinig tot géén informatie. Qua communicatie kan men ook daar nog één en ander leren!

De staking is het gevolg van de starre houding van de NMBS-directie. Die beloofde 720 € opslag voor de volgende twee jaar. Dat komt neer op een kleine 30 € per maand. Dit terwijl de productiviteit bij de spoorweg op 5 jaar tijd met 32 % gestegen is. Daartegenover stellen sommigen dat het debat over koopkracht achterhaald is. We moeten immers met zijn allen inspanningen doen om deze wereld te redden van een klimaatcrisis, o.m. door het openbaar vervoer te promoten, is dan de redenering.

Daar valt bijzonder veel over te zeggen. Laat het ons voorlopig houden bij het idee dat beide aspecten in een maatschappij zullen moeten verzoend worden: men krijgt geen belangrijke ecologische of duurzame beweging in gang zonder te mikken op een grondige herverdeling van de bestaande welvaartstaart op internationaal én nationaal vlak. Een bevolking zou gek zijn als ze bereid zou zijn om in te leveren als niet de grootste bijdrage gevraagd wordt aan diegenen die het meest centen opstrijken. Inspanningen vragen aan het grootste gedeelte van de bevolking is op zo een manier ongeloofwaardig en zinloos. Wie gaat het nu met wééral minder gaan stellen als je ziet dat de winsten van de banken vb. de pan uit swingen?

Bovendien is het koopkrachtverlies voor veel mensen dramatischer dan men denkt. Als bijna één vierde van de Vlamingen, in de rijkste regio ter wereld, op de rand van bestaansonzekerheid zweeft (als iemand ziek zou worden, bij scheiding enz…), dan is het niet zo moeilijk om begrijpen dat de mensen op hun achterste poten gaan staan als er jarenlang maar één devies komt: harder en soepeler werken, minder koopkracht én een klein beetje compensatie.

PESTERIJEN

Daar komt nog bij dat de spoorweg-directie zijn uiterste best gedaan heeft om de mensen in ruil voor die kleine looncompensatie één en ander door de strot te duwen: het afnemen van compensatiedagen, rommelen met uurroosters, prutsen met de eindeloopbaanregeling.

Als daar nog een discussie bovenop komt rond het optrekken van het loon van één van de directeurs met 25.000 € per jaar, dan bedel je toch om een harde staking van een paar weken. Tussen haakjes: volgens La Libre Belgique ving de man in 2006 ongeveer 460.000 € bruto. 18 miljoen Belgische franken, anderhalf Bef per maand?

Op de achtergrond speelt dan ook nog de mogelijke privatisering van (een déél van) het spoor met zijn veiligheidsrisico’s en verminderde cijfers (cfr. Groot-Britannië) mee. Nu al worden soms van machinisten werktijden gevraagd die oplopen tot 9-10-11 uur per dag. Vergeet ook de totaal onlogische opsplitsing in drie entiteiten (NMBS-NMBS Holding-Infrabel) niet, waar iedere gezonde mens het hoofd bij verliest

STAKING

Al bij al zéér logisch én waardevol dat mensen tegen zo een toestand actievoeren toch? Niet iedereen denkt er zo over. De recht(s)erzijde vloekt en eist een minimum-dienstverlening of de volledige privatisering (De Decker, VB), rechtspersoonlijkheid voor de vakbonden enz…

Merkwaardig vinden we het dat er ook bij een aantal progressieven gemor klinkt. De Bond van Trein Tram en Busgebruikers rechtvaardigt de laatste jaren zijn bestaan bijna enkel door bij elke staking op de hoorn te blazen tegen het sociaal verzet. Van de editorialen van De Morgen kunnen we nauwelijks beter verwachten. Vanuit de eigen ivoren toren dicteren mensen die sociale strijd nauwelijks kennen, dat men dan maar moet zoeken naar nieuwe actiemiddelen, die de reiziger niet treffen. Men vergeet daarbij dat de realiteit: Betaalstaking? Al je militanten vragen om het reglement te overtreden? Goederenvervoer blokkeren? Dus een actie enkel winnen met het personeel dat daarop werkt, zonder steun van de onderhoudsmensen, de seinhuizen enz…?

GROEN!

GROEN! koos voor een zéér wijfelende houding. Stefaan Van Hecke: “Samen met de meer dan 500 000 reizigers per dag, wil Groen! dat de overheid duidelijk kiest voor een betere dienstverlening. Een duidelijke en ambitieuze beheersovereenkomst kan het vertrouwen met de vele reizigers herstellen. Acties die de reiziger blokkeren, brengen de doelstelling van de NMBS om tegen 2012 nog eens een kwart meer reizigers te vervoeren in het gevaar.” GROEN! kant zich tegen de minimumdienstverlening én begrijpt de onvrede maar vraagt de bonden toch om zich te heroriënteren.

Rood Op Groen steunt de syndicale actie wél en liet dat samen met een aantal mensen uit GROEN! Z.O.-Vlaanderen uitgebreid weten aan de collega’s van GROEN! Binnenkort organiseren we een discussie rond dit thema én rond de goedkeuring van het verdrag van Lissabon (met twee onthoudingen bij GROEN!) in het parlement. Op basis daarvan willen we de samenwerking evalueren.

Filip De Bodt

17:45 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-05-08

1 MEI TER LINKERZIJDE : WAT RUIST ER IN HET STRUIKGEWAS ?

De Vlaamse linkerzijde, die traditioneel nooit bijzonder sterk was, heeft tijdens de parlementsverkiezingen van juni 2007 een opdonder van formaat gekregen. De SP.a haalde zijn slechtste score ooit, GROEN! belandde net met de hakken over de sloot en radikaal-links bleef haperen bij de nul komma scores. Na een paar maanden wonden likken, moet men in elk geval vast stellen dat er één en ander in beweging is. GROEN! houdt een Horizondebat, binnen de SP.a roert de linkervleugel zich, de LSP heeft zowat zijn bedenkingen bij het eerder door hen gesteunde CAP, de PVDA vernieuwt zich. Een eigenzinnige surf door woelige wateren.

Met een economische wereldrecessie en een internationale voedselcrisis voor de deur koos de overgrote meerderheid van de bevolking ervoor om zijn eigen verdediging aan de deur te zetten.

Na de verkiezingen maakte Patrick Janssens voor de SP.a een streng rapport. Hij pleitte voor méér duidelijkheid en klaardere politiek maar liet tegelijkertijd ook weten dat voor hem een ruk naar links, naar het beter verdedigen van de zwaksten in samenleving, niet op het programma hoefde te staan. Volgens Janssens was de SPa immers ter linkerzijde geen stemmen verloren, dus zat het verhaal anders in mekaar. De SPa basis zelf oordeelde daar enigszins anders over door Erik De Bruyn van SP.a Rood  38 % van de stemmen toe te bedelen bij de keuze van een nieuwe voorzitter. De Bruyn en zijn vrienden blijven verder ijveren voor linkse herschikking, maar dan binnen de SP.a. Na de voorzittersverkiezingen gromde De Bruyn wel even dat hij desnoods een nieuwe partij wou opstarten. Vrij snel liet hij evenwel weten dat deze uithaal in de pers verkeerd weergegeven was: “Het project van de Partij Van De Arbeid om naast de SP.a een nieuwe socialistische partij uit de grond te stampen is niet het project van SP.a Rood. Wij blijven ervoor ijveren om de Belgische linkerzijde te verenigen in de SP.a en de PS, ook al wordt dit ons door de leiding van de SP.a niet steeds in dank afgenomen. Ik wil een stoutmoedig voorstel doen. De PVDA zou een duidelijk signaal kunnen geven dat ze breekt met haar anti-SP.a verleden. Door in 2009 eens één keer niet aan de Vlaamse verkiezingen deel te nemen, op voorwaarde dat er uitgesproken linkse kandidaten op verkiesbare plaatsen op de SP.a lijsten worden gezet. Dat zou de door velen gewenste linkse eenheid in de praktijk kunnen omzetten. “[1]

Een strategisch standpunt als een ander. Nogal wat mensen, die zich herinneren dat de inleveringspolitiek in de jaren negentig net door de sociaal-democraten doorgedrukt werd, zullen zich hier evenwel vragen bij stellen. Ze maakten toen de dienst uit in de meeste Europese regeringen. Hoe sterk de invloed van de linkse basisgroep is binnen de partij is momenteel moeilijk te meten. In het parlement wekt de SPa in elk geval de indruk een radikale toon aan te slaan. Denk vb. aan de uitval van Dirk Van Der Maelen naar Didier Reynders. Van Der Maelen noemde Reynders onbekwaam en onbetrouwbaar als minister van Financiën. Anderzijds doet de SPa geen enkel gebaar naar SPa Rood door vb. enkele mensen in het nationaal partijbureau op te nemen.

GROEN! belandde bij de verkiezingen met de hakken over de sloot. De partij haalde 7,7 % en stuurde daarmee een nieuwe delegatie parlementairen naar het halfrond, waaronder een aantal degelijke en progressieve mensen als Wouter De Vriendt, Stefaan Van Hecke e.a. Geen opdoffer, maar toch ook niet dé verzilvering als men er rekening mee houdt dat de partij niet eens de achteruitgang van de SP.a kan compenseren: op Belgisch niveau verliest de SP.a 6,5%, GROEN! wint er 1,51.[2]

GROEN! zette een intern partijdebat op, het Horizondebat, dat tegen de winter een aantal nieuwe krijtlijnen moet vastleggen. De helft van de plaatselijke groepen deed mee aan het kiezen van de prioriteiten: “ Hoe kunnen we een economisch systeem opbouwen dat de draagkracht van de aarde en mensen respecteert? Welke rol is daarin weggelegd voor de vrije markt, economische groei en technologische vernieuwing? Is er een toekomst voor het idee van het basisinkomen? Welke rol kunnen steden spelen in een wereld die steeds globaler wordt? Hoe maken we van onze steden koplopers in democratie? Hoe geven we vorm aan de culturele en religieuze diversiteit in de steden? Hoe zorgen we ervoor dat de samenleving zich beter afstemt op deze nieuwe gezinsvormen? En meer concreter: op welke manier willen we kinderopvang en onderwijs organiseren?”[3]

Het wordt dus afwachten tot eind november om te zien of GROEN! voortaan de belangen van de gewone mensen opneemt en verdedigt. Dat men opkomt tegen armoede is evident. Wie armoede wil uitroeien en het scheef groeien van de welvaartstaart wil stoppen, moet ook durven kiezen voor structurele maatregelen als vermogensbelastingen, betere verloning van de economisch zwakkeren en de middenmoot, … Een structurele verandering betekent een keuze waarin men de vrije markt terugduwt, de verdediging van de openbare diensten opneemt en een halt probeert toe te roepen aan de privatiseringen.

Dit vrije marktsysteem blijkt immers niet in staat om te zorgen voor een rechtvaardige verdeling van het inkomen:“Intussen wordt de kloof tussen rijk en arm steeds groter, ook in ons land. ,,Tien procent van de Belgen bezitten samen vijftig procent van het totale Belgische vermogen'', zegt econoom Jef Vuchelen van de VUB. ,,Met andere woorden: terwijl 450.000 gezinnen de ene helft van het nationaal kapitaal in handen hebben, verdelen de 4 miljoen andere gezinnen de overige helft.'' En tegenover de 160.000 superrijke Belgen, staan 618.000 arme Belgen die moeten rondkomen met een salaris van minder dan 770 euro per maand.”[4]

Hetzelfde kan gezegd worden van de ecologische crisis: door in een vrije markt iedereen zijn gang te laten gaan in de concurrentiestrijd om zichzelf te verrijken, worden er weinig problemen opgelost.

GROEN! verdedigt dikwijls een sterk armoedebeleid maar hapert als het er op aan komt principiële keuzes te maken: in het debat rond de Europese grondwet kwam men niet verder dan een povere onthouding door Wouter De Vriendt en Zoë Genot. Het doet de wenkbrauwen fronsen dat bij de start van het Horizondebat tijdens Groen Licht een forum gegeven wordt aan een vertegenwoordiger van de bouwindustrie!

RADIKAAL LINKS

Terwijl we bij de twee grote progressieve partijen dus nog even moeten wachten om de nieuwe koersrichting in te schatten, beweegt er één en ander ter radikaal-linker zijde. Voor de vorige verkiezingen werd o.m. onder impuls van Jef Sleeckx het CAP opgericht, het Comité Andere Politiek. Bedoeling was een niet dogmatische anti-neoliberale linkerzijde op te zetten. Interne discussie rond de te volgen tactiek bij de parlementsverkiezingen zorgde ervoor dat vb. de trotzkistische SAP (Socialistische Arbeiderspartij) en LEEF! de scène verlieten. De SAP hield zich afzijdig bij de verkiezingen en stak zijn energie hoofdzakelijk in het opzetten van een klimaatbeweging die ecologie wil koppelen aan sociale rechtvaardigheid. LEEF! koos voor een onafhankelijk bondgenootschap met GROEN!, met eigen imago en programma. Beide groepen verweten de CAP onder meer aan het lijntje te lopen van de LSP (Linkse Socialistische Partij). Het CAP-initiatief haalde bij de verkiezingen 0,4 % van de stemmen. Veel volgens weinigen, bitter weinig volgens velen.

Na nieuwe interne strubbelingen blijkt de LSP nu zelf zijn deelname aan het CAP te herevalueren: “We moeten helaas vaststellen dat ieder nieuw initiatief telkens weer leidt tot oeverloze discussies, dat een belangrijke laag binnen CAP zelfs niet langer gewonnen is voor een partij die zich baseert op “arbeiders” en dat de ordewoorden van CAP steeds verder opschuiven naar rechts met als stopwoord het paternalistische “proficiat arbeiders”. We denken dat de rol van CAP als middel om de creatie van een nieuwe arbeiderspartij te bevorderen, uitgespeeld is, getuige haar onvermogen om in de huidige politieke crisis en n.a.v. de beweging rond de koopkracht een rol te spelen. Dit is een jammerlijke vaststelling. Elk concreet voorstel van ons of anderen werd door een kleine minderheid geblokkeerd ten voordele van een inhoudsloos, vaag, amateuristisch project.” De partij beslist op zijn nationaal comité van begin mei hier definitief over. Nu al lijkt vast te staan dat de LSP het CAP-schip zal verlaten. In dat geval krijgen we er bij volgende verkiezingen allicht een nieuwe kieslijst bij die onder het mom van de linkse eenheid naar de gunst van de kiezer zal dingen.[5] CAP zelf maakt op zijn website nauwelijks melding van de bijna-breuk.

De LSP verloor deze zomer ook een interne oppositiegroep, de 26 augustus groep, in het Antwerpse. Die groep lijkt ondertussen aansluiting gevonden te hebben bij de SAP.

Last but not least in het radikaal-linkse landschap is de PVDA. Het vroegere AMADA, van maoïstische huize, heeft er net zijn achtste congres opzitten en kondigde een grondige vernieuwing aan. De PVDA blijft een communistische partij pur sang en beroept zich op Marx, Engels en Lenin, maar heeft het opkijken naar de vroegere boegbeelden als Stalin en Mao naar de geschiedenis verwezen:”De PVDA is geen klassieke of traditionele partij. Wij schrijven ons in, in een partijconcept van het nieuwe type.”[6]

De partij wil zich bevrijden van dogma’s en partijjargon. Ze heeft alvast in het boek over het partijcongres voor een frissere opmaak en stijl gekozen. De partij wil zich concentreren op actie binnen de belangrijkste industriële sectoren en binnen de wijken waar ze werkt. Ze wil zich hoeden voor al te grote propagandatrucks en de feiten voor zich laten spreken. Op zijn congres koos de partij ook voor “participatieve democratie” al is dit dan wel in tegenstelling met een vrij hiërarchische partijstructuur waarbij gewone leden een louter adviserende rol toebedeeld wordt en men moet deel uitmaken van een door een hoger echelon goedgekeurde kern, alvorens volwaardig lid te kunnen zijn.

Bij de voortdurend strikter wordende LSP blijft het jargon hoogtij vieren en hoeft de PVDA in elk geval op weinig begrip te rekenen: “Het ziet ernaar uit dat de PvdA - die zich publiek heeft bekeerd tot het ”reformisme”, steeds meer wegblijft uit strijdbewegingen en uitdrukkelijk stelt niet open te staan voor georganiseerde groepen - mogelijk in staat zal zijn tijdelijk een deel van de electorale ruimte links van de sociaal democratie en de groenen, te bezetten. Sleeckx, Debunne en CAP hebben dat aan zichzelf te danken. De weigering echter, om een echt breed democratisch debat toe te staan, ook met georganiseerde krachten, en de basis van haar succes, het reformisme, zullen de PvdA na verloop van tijd zuur opbreken, zodra de verleiding tot coalities en politieke postjes het haalt op de ideologische principes.”[7]

Met zijn 3500 leden en 15 gemeenteraadsleden is de partij in elk geval numeriek aan zet binnen de communistische linkerzijde én daardoor het best geplaatst om “intercommunistische” samenwerking op te zetten met anderen. In elk geval zijn er sinds een aantal maanden toenaderingsgesprekken bezig tussen wat er overblijft van de KP (Kommunistische Partij) en de PVDA. Volgens insiders lijken die gesprekken positief te verlopen.

Aan de communistische linkerzijde van het politieke spectrum lijken de kaarten dan ook geschud. Tegen de verkiezingen van 2009 is alleen de PVDA misschien in staat om zich politiek wat te consolideren of te verstevigen. Met een LSP en CAP in verspreide en/of verzuurde opstelling lijken beiden bij voorbaat af te stevenen op verdere electorale afkalving. Men kan natuurlijk ook hopen op een plotse bewustwording van brede lagen van de bevolking die plots gaan kiezen voor bewegingen waar ze de laatste twintig jaar niet voor gekozen hebben. In dit geval is zelfs een gebrek aan fondsen allicht een slecht contra-argument, vermits de kiezer allicht spontaan het steven zal wenden, zodat elke reclame overbodig wordt.

Voorts kan men natuurlijk altijd meedoen aan verkiezingen om zichzelf wat bekend te maken en te propageren dat het eigenlijk niet de bedoeling is om mandaten in de wacht te slepen. In dit geval kijkt men evenwel beter naar de sport van aan de zijlijn in plaats van er aan deel te nemen.

Vlaanderen heeft nood aan een sterke anti-neoliberale stem in het volgend jaar te verkiezen Vlaamse Parlement. Nood aan verkozenen die informatie naar buiten brengen om de basisgroepen te wapenen en die een krachtig NEE durven te stellen tegen de verder sluipende verrechtsing, liberalisering en ecologische afbraak.

Door overhaasting en gebrek aan realiteitszin heeft de CAP allicht een kans gemist om zich uit te bouwen tot een platform waarin mensen van verschillend allooi pogen om te werken aan een brede beweging die allen verenigt die komaf willen maken met de ruk naar rechts.

Persoonlijk blijf ik er van overtuigd dat zo een beweging nodig is. Een breuk met het bestaande systeem maak je anno 2008 niet vanuit een één gemaakte communistische ideologie. De basis, ook de theoretische basis, van zo een initiatief moet m.i. breder zijn. Naast de ervaringen van het communisme zijn er andere: anarchisme, trotzkisme, ecologische denkers, filosofen van de Verlichting, links in Zuid-Amerika, ervaringen aan de basis.

Bovendien is er ook de ervaring van de mislukking van het socialisme. In Oost-Europa heeft men er een puinhoop van gemaakt. Als de PVDA in zijn boek stelt dat de mensen het er nu slechter hebben dan voorheen, dan heeft de partij gelijk. Het zou evenwel passend zijn om in zo een boek ook te vermelden dat het totaal gebrek aan participatieve democratie en corruptie het systeem mee de das om gedaan heeft. Om in het achterhoofd te houden dat deze kritiek niet alleen op het Oostblok betrekking heeft maar ook op het Nicaragua van Daniël Ortega in de jaren negentig, op het Cuba van Fidel Castro enz. Ook hieruit moet links leren, al is het dan maar door in staat te zijn om gezonde kritiek te geven op regimes waar men om één of andere reden solidair mee is.

Laat ons afstappen van het idee dat één van de theoretische stromingen de waarheid in pacht heeft, maar vertrekken van het uitgangspunt dat we de inbreng van allen nodig hebben om een complexe maatschappij en economie te analyseren én er alternatieven tegenover te zetten. De inbreng van allen, dat is dan ook méér dan enkel de inbreng van de werkende klasse. Dat is ook de inbreng van de buurtbewoner in zijn wijk vb.

Dat betekent ook dat we niet meteen nieuwe theoretische stromingen uit de grond hoeven te stampen. Als ik mensen uit groene middens zie koketteren met een term als ecologisme, dan krijg ik het ook. Wat is dat dan? Een nieuwe filosofische stroming? Politiek activisme, ja, maar is het niet wat vroeg om zichzelf op te werpen als een nieuwe filosofische stroming. Is dat niet wat aanmatigend?

Laat ons afstappen van het hokjesdenken en vertrekken van de reële dagdagelijkse realiteit en ook vb. statement van Henri Poincaré voor de ogen houden: “Het denken mag zich nooit onderwerpen, noch aan een dogma, noch aan een partij, noch aan een hartstocht, noch aan een belang, noch aan een vooroordeel, noch aan om het even wat, maar uitsluitend aan de feiten zelf, want zich onderwerpen betekent het einde van alle denken.”

Misschien krijgen we dan een linkerzijde die inhoudelijk én numeriek sterk genoeg staat om te proberen om ook in de verkozen instellingen iets te betekenen.

In het kader van de verder op rukkende verrechtsing in Europa (vb. Italië) dringt de noodzaak van bondgenootschappen die verder gaan dan de verzameling van radikaal-links zich op: de discussie rond de verkiezingen in 2009 dient geopend te worden op een inhoudelijke manier én zonder SPa of GROEN! uit te sluiten. Iedereen die de openbare diensten en dienstverlening, participatieve democratie, het verzet tegen big brother en Fort Europa, een sociaal rechtvaardige klimaatstrijd enz… wil ondersteunen zonder dit te beschouwen als een opstap om zo snel mogelijk in de volgende regering te geraken, moet welkom zijn in de discussie.

Filip De Bodt



[1] Weblog Erik De Bruyn: http://www.bloggen.be/derodevoorzitter/

[2] http://verkiezingen2007.belgium.be

[3] www.groen.be

[4] www.nieuwsblad.be  27/10/05

[5] www.lsp-mas.be 21/03/08

[6] “Beginselvaste partij, soepele partij” pvda-uitgaven. EPO, maart 2008

[7] www.lsp-mas.be 21/03/08

19:13 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-11-07

Roodopgroen bevraagt kandidaat-voorzitters van GROEN!

Binnen de linkerzijde waait momenteel een frisse wind. De SPa kende een levendig debat tussen zijn twee kandidaat-voorzitters Erik De Bruyn en Caroline Gennez. De Bruyn van SPa-Rood haalde één derde van de stemmen voor een linkse koers binnen zijn partij. Binnen de CAP en de LSP werd een stevig potje gediscuteerd over de organisatiestructuur. Ook binnen GROEN! wordt er stevig gediscuteerd over het profiel dat de partij moet aannemen.

Rood Op Groen groepeert mensen die in een aantal bewegingen actief zijn en zaken als het huidige Generatiepact, de Europese grondwet, de oorlog in Irak, de stroom van afdankingen en inleveringen niet zien zitten. In Rood op Groen! zijn mensen actief die lid zijn van Groen!, maar ook mensen die niet actief zijn binnen Groen!. Het doel van Rood op Groen! is om een aantal progressieve krachten te bundelen en linkse politieke standpunten te vertalen via Groen!

Daarom wilden we de standpunten die ons nauw aan het hart liggen vertolken naar de kandidaten die opkomen voor het voorzitterschap van GROEN!

Tot nu toe antwoordden vier van de kandidaten op onze vragen.

Hieronder vind je onze vragen en de antwoorden:

Hoe sta je tegenover het initiatief Red De Solidariteit? Welke oplossingen zijn er volgens jou aan te reiken rond de nationaliteitenkwestie in België? Hoe moet onze toekomstige staat er uit zien, wie krijgt welke bevoegdheden?

Ludo Dierickx: Ik sta volledig achter het initiatief en heb de oproep ondertekend. Ik ben blij dat de vakbonden zich in de strijd werpen. Groen ! moet met de vakbonden samenwerken en door dik en dun de interpersonele solidariteit verdedigen, NIET de interregionale solidariteit zoals de nationalisten dat willen.We moeten de mensen duidelijk maken wat het verschil is tussen deze twee soorten solidariteit. Inzake gezondheidsbeleid ( ziekteverzekering... ) moet de solidariteit ( de interpersonele ) blijven voortbestaan. Dus ook geen overheveling van de uitgaven en de gezondsheidsorganisatie naar de Gemeenschappen of de Gewesten. De hele Sociale Zekerheid moet federaal blijven. Sommigen willen alleen de inkomsten federaal houden. Dat is onaanvaardbaar en gevaarlijk. Veel bevoegdheden moeten federaal blijven of opnieuw federaal worden. Als ze niet federaal blijven en gecontroleerd worden door het federale parlement worden de problemen ( die blijven bestaan ) geregeld in akkoorden en protocollen tussen de regeringen in geheime procedures waarop de parlementsleden geen vat hebben ( zie mijn interpellaties en mijn boek “ Nationalisme onder het mes”.) Zo ontstaat in het confederale België een enorm democratisch deficit. Het gaat hier niet om La Belgique maar om Solidariteit en Democratie. Het Vlaams Belang mag zijn goesting niet krijgen. Groen ! moet ingrijpen en zich niet zozeer afzetten tegen SP.A maar  vooral tegen de nationalisten boven en onder de taalgrens, die met straffe taal de toon zetten. Gevaar : het woordgeweld kan omslaan in fysiek geweld, ook bij ons. Europa kijkt toe  We mogen trots zijn op onze internationale verantwoordelijkheid.

Mieke Vogels: Ik heb met veel overtuiging de petitie van “Red de solidariteit”getekend en was trouwens de enige politica (naast de ex-Spa kandidaat voorzitter Debruyn) op de solidariteitsmeeting georganiseerd door de initiatiefnemers van Total en Degussa op 24 oktober in de ABVV lokalen van Antwerpen. Het is mijn overtuiging dat Groen! samen met Ecolo het voortouw moeten nemen en een tegenbeweging moeten opzetten tegen het verderfelijke nationalistische opbod dat steeds luider klinkt. Mensen worden tegen elkaar opzet terwijl onder het mom van “wat we zelf doen, doen we beter” een anti-sociale politiek wordt gevoerd. Tijdens mijn tussenkomst in het Vlaams parlement werd ik daarom op boe geroep onthaald door de andere partijen (dus goed bezig).

Wouter Van Besien: Ik heb red de solidariteit ondertekend. Wat het institutionele betreft (schematisch): het is duidelijk dat we België nodig hebben voor de interpersoonlijke solidariteit (via de sociale zekerheid). Hiervoor hebben we eerder schaalvergroting nodig (Europees) dan schaalverkleining. Wat betreft de gewesten en gemeenschappen: het model heeft als grootste verdienste pacificatie in ons land, maar door zijn ondoorzichtigheid vertoont het toch democratische mankementen. Er moet gewerkt worden aan vereenvoudiging om meer controle en debat mogelijk te maken.

Bart Staes: Ik ben overtuigd regionalist en federalist, dus ben ik absoluut voorstander van meer solidariteit. Maar onze staatsstructuur staat af en toe efficiënt beleid in de weg. Sommige zaken worden beter op federaal niveau geregeld, andere beter op regionaal niveau. Wat energie en klimaat betreft bv. zou er dan weer veel meer coördinatie moeten gebeuren op federaal niveau. Vlaanderen kan immers nooit alleen een efficiënt en effectief energie- en klimaatbeleid voeren. Maatregelen op federaal niveau werken soms tegen de maatregelen op regionaal niveau, en omgekeerd. Ook Europa moet hierin het voortouw nemen.

Het initiatief “Red de solidariteit” vind ik op zich lovenswaardig. Ziekte of werkloosheid treffen een Vlaming, Brusselaar of Waal immers even erg. Dat ik de petitie tot nu toe nog niet tekende heeft te maken met de inhoud van de begeleidende teksten bij de petitie. Het is altijd goed bij een petitie te kijken naar het platform achter een simpele petitievraag. Als ik die tekst lees, dan is het mij niet geheel duidelijk of ik daarmee ook een standpunt over onder meer de organisatie van gezondheidszorg en kinderopvang zou tekenen dat ingaat tegen wat wij als partij samen hebben goedgekeurd. Als daarover volledige duidelijkheid zou zijn, zou ik vanzelfsprekend ook tekenen. Net als anderen die ook nog twijfelen wil ik nog afwachten of er op die punten meer duidelijkheid komt. Voor de partij vind ik dat geen probleem, integendeel. Ik vind het – gezien de inhoud van de politieke discussie, gezien onze eerder ingenomen standpunten, en gezien de diversiteit bij onze eigen electorale doelgroep – een heel goede zaak dat het PB heeft beslist dat het aan de parlementsleden zelf is om te beslissen of zij al dan niet zullen tekenen. Zo kunnen we én duidelijk bevestigen dat we voor sterke solidariteit zijn binnen een federaal België én open blijven staan voor die mensen die terechte bijkomende vragen stellen over de details van het platform. Dat lijkt me een zeer goede opstelling voor Groen! en voor de verschillende mandatarissen in de verschillende provincies.

Hoe sta je tegenover het Hervormingsverdrag van de Europese Gemeenschap? Moet België dit verdrag ratificeren? Moet er een referendum komen rond dit verdrag?

Wouter Van Besien: Ik heb veel problemen met de manier waarop dit is opgesteld: het is een onleesbare tekst geworden, samengesteld in achterkamers, bedoeld om een nieuwe ronde van referenda te ontlopen. Dit hangt natuurlijk samen met de democratische problemen van de unie. Er zijn – in mijn ogen en zover ik het kan inschatten – in het verdrag ook enkele verkeerde keuzes gemaakt. Er komt een permanente voorzitter van de Europese Raad, aangesteld door de staats- en regeringsleiders. Waardoor eigenlijk de verzameling van de individuele staten sterker gemaakt wordt, terwijl er net moet geïnvesteerd worden in een meer gezamenlijke politieke ruimte.

Voor buitenlands beleid, sociaal beleid en fiscaliteit blijft de unanimiteit gelden. Op die zeer belangrijke domeinen blijft men ‘concurrentie tussen de lidstaten’ toelaten, wat enkel maar leidt tot verdere afbraak van sociaal beleid en het achterwege blijven van een gedurfd fiscaal beleid. (Niet dat een Europees parlement direct een vermogensbelasting zou invoeren, maar daar kan tenminste het debat gevoerd worden, op dit moment verschuilen de lidstaten zich achter de onmogelijkheid om in een Europese context dit soort maatregel alleen in te voeren.)

Maar er staan ook dingen in die positief zijn:

Meerderheidsbeslissingen worden de algemene regel en de unanimiteit wordt de uitzondering. Dat betekent ook dat het Parlement voortaan in de regel medebeslissingsrecht heeft. Het verdrag erkent publieke diensten waarvoor niet de concurrentieregels gelden. De EU wordt medeondertekenaar van het Europese Verdrag inzake de Rechten van de Mens. De EU en haar instellingen kunnen vanaf 2009 worden vervolgd voor mensen- en burgerrechtenschendingen.

Slotsom: een kleine stap vooruit en vele gemiste kansen. Ik vind wel dat die kleine stap moet genomen worden. Alles wat een sterkere Europese politieke samenwerking dichter bij brengt, is goed. In een wereld waar de economie zich steeds meer op mondiale schaal organiseert, is er nood aan een sterk sociaal-ecologisch beleid op een voldoende grote schaal. Uiteraard ben ik fundamenteel voorstander van veel grotere stappen vooruit.

Een referendum is een aanlokkelijke gedachte. Het verschil in politiek debat in Nederland, Frankrijk en Luxemburg enerzijds en bijvoorbeeld België over het grondwettelijk verdrag was overduidelijk. Hier drie kwartier in het parlement, daar weken in alle media en op straat. Dat is een absolute sterkte van een referendum. Tegelijkertijd ben ik er ook niet helemaal enthousiast over. Ik denk dat een referendum een goed instrument is voor concrete en lokale thema’s, maar een zeer diffuus instrument als het gaat over de goedkeuring van internationale verdragen. Een genuanceerde twijfel dus, maar ik wil er zeker verder over mee nadenken en discussiëren.

Mieke Vogels: Ik vind het huidig hervormingsverdrag een gemiste kans voor de uitbouw van een meer sociaal en meer ecologisch Europa. Ik vind wel dat België dit verdrag moet tekenen. Europa verder achteruitstellen garandeert niet dat er een groener of socialer beleid volgt. Ik ben geen voorstander van het organiseren van een referendum over dit hervormingsverdrag. Het eventueel verwerpen van dit verdrag zal immers vooral ingegeven zijn door nationalistische en conservatieve argumenten.

Ludo Dierickx: Als Europees federalist ( gewezen Europees Secretaris Generaal van de Europese Federalistische Beweging ) geloof ik dat we het hervormingsverdrag moeten ratificeren. De integratie van Europa is een moeizaam proces ; vele oude nationalismen moeten overwonnen worden. De EU,met al haar zwakheden, is een solidariteitsstructuur ( zonder voorgaande in de geschiedenis ) die transnationale maatregelen kan treffen. Niet steeds de goede. Er is nog geen echte democratie in de EU o.a. omdat er geen Europese transnationale Partijen zijn ( zelfde probleem in het confederale België ) maar het Europa van de Rechters bestaat. Maatregelen kunnen opgelegd en afgedwongen worden ( ook van de bedrijven )  Een enorme vooruitgang. De ecologisten moeten als eersten met een echte Europese partij  aan de Europese verkiezingen deelnemen. Ze moeten het voortouw grijpen. Referendum is goed. Discussie is goed voor de politieke bewustwording. Betekent respect voor de kiezer-burger.

Bart Staes: Ik ben voorstander van een democratische EU die als sterke politieke speler een sociaal en ecologisch tegengewicht kan geven tegen een economische globalisering die wij niet willen. Er is dus zeker een bovennationale politieke structuur nodig om zo’n antwoord te geven. Ik vind wel dat de EU vandaag een beleid voert dat niet altijd beantwoordt aan die doelstelling. Slechte keuzes van de EU, zoals de EPA’s die nu zo in de aandacht staan, bestrijden is zeker nodig. Zie bijvoorbeeld het edito op mijn website www.bartstaes.be

Een verdrag regelt in principe de spelregels, en niet zozeer de inhoudelijke keuzes die gemaakt worden. Het Hervormingsverdrag neemt een aantal belangrijke goede punten van het ontwerp van Grondwet over die onder meer de positie van het Europees Parlement zullen versterken op essentiële domeinen. In de huidige politieke situatie in Europa is dit Hervormingsverdrag een minimum. Meer zit er via de strategie van een verdrag op dit moment niet in. Het lijkt me dan ook beter dat het zo snel mogelijk wordt goedgekeurd. Maar het moet wel duidelijk zijn dat er een veel bredere strategie nodig is om de inhoudelijke keuzes die in het kader van de EU door de lidstaten worden gemaakt bij te sturen. Dat is het belangrijkste gevecht dat we als progressieven moeten voeren.

Wat vind je van de verder schrijdende mondialisering? Moeten we vrije markt en vrijhandel verder stimuleren of net inperken? Hoe verdedigen we onze openbare diensten? Moet er al dan niet een halt toegeroepen worden aan het privatiseren ervan?

 

Ludo Dierickx: Groenen moeten de privatiseringen en liberaliseringen tegenhouden. De openbare diensten en de ambtenaar moeten door ecologisten in eer hersteld worden. Niet alles commercialiseren!!! Het is onaanvaardbaar dat in kleine gemeenten de postkantoren en lokale winkels ( o.a. waar mensen elkaar ontmoeten ) verdwijnen. Ecologie is niet alleen strijd tegen opwarming der aarde maar ook strijd tegen het ontmenselijken van de samenleving.

Wouter Van Besien: De vrije markt verovert nog steeds meer domeinen in de samenleving.  Ze wordt meer en meer het leidende principe, ook op plekken waar dat vroeger niet was.

Ook de grote internationale instellingen laten het marktdenken voorgaan op democratisch en ethisch handelen, denk maar aan de WTO, het IMF en de wereldbank. Het overwicht van de WTO is veel te groot ten opzichte van bijvoorbeeld de instellingen van de VN die zich met handel bezig houden. De verdragen die in het kader van de WTO onderhandeld zijn, zijn bovendien afdwingbaar recht, in tegenstelling tot sociale, sociaal-economische en milieuverdragen.

Het is duidelijk dat de blijvende opmars van de vrije markt niet leidt tot de wereld waar wij van dromen. De globale en lokale milieuproblemen blijven te veel onderaan de agenda bengelen. De opwarming van de aarde komt vaak in de kijker, maar de internationale verdragen daarover zijn onvoldoende en worden bovendien nog niet eens uitgevoerd. De ongelijkheid op wereldschaal is adembenemend groot. Ook binnen het rijke gedeelte van de wereld neemt de armoede (bij een deel van de bevolking) toe. De toenemende flexibilisering zet veel werkende mensen en gezinnen onder druk. Enquêtes wijzen uit dat stress de grootste bron van ongeluk is bij Vlaamse gezinnen.

Het is natuurlijk onzin om te zeggen dat we dan maar de vrije markt moeten afschaffen. Een centraal geleide planeconomie is evenmin in staat welvaart en welzijn te voorzien en heeft bewezen minstens even grote ecologische rampen te veroorzaken. We moeten wel op een andere manier met die vrije markt omgaan. We moeten de vrije markt als instrument gebruiken om doelstellingen te behalen die we democratisch vastleggen. (Het is dus niet aan de markt zelf om die doelstellingen te bepalen.) In sommige delen van de samenleving, zoals onderwijs, politionele taken en welzijn, is de markt zelfs contraproductief.

Mieke Vogels: Het probleem met vrije handel is dat ze niet in evenwicht gebracht wordt door mondiale sociale en ecologische normen. Ondernemers kunnen wereldwijd op zoek gaan naar winstmaximalisatie en kiezen de regio uit met de minst strenge sociale en ecologische normen. Zo is het gemakkelijk. Bovendien worden ook arme landen verplicht zich te onderwerpen aan de dictaten van het IMF en de Wereldbank. In de jaren tachtig en negentig hadden we de Structuurplannen, nu komen de EPA’s eraan. Landen uit het Zuiden worden zo verplicht hun economieën open te stellen, terwijl ze niet in staat zijn om de concurrentie aan te gaan. Voorstanders van de vrije markt wijzen naar Zuid-Oost-Azië als hét voorbeeld van een regio die baat heeft gehad bij de globalisering, maar zij vergeten dat deze landen jarenlang op eigen houtje hun economie hebben afgeschermd van de concurrentie van het Westen. Ik ben voor een recht op protectionisme. Landen mogen niet verplicht worden om mee te draaien in het spel van de vrije markt (het recht van de sterkste). Hetzelfde geldt voor onze openbare diensten. Deze mogen niet onderworpen worden aan een economische logica, omdat zo de universele, gratis of goedkope dienstverlening in het gedrang komt. Het gaat om basisrechten, om verworvenheden van onze samenleving (post, openbaar vervoer, gezondheidszorg, onderwijs…). Private maatschappijen azen op die onderdelen die winstgevend zouden kunnen zijn, en zouden de verlieslatende takken aan de overheid laten. Dat is absurd. Een adequate dienstverlening kan enkel gevrijwaard worden als openbare diensten niet worden geprivatiseerd.

Bart Staes: De huidige keuze voor een ongebreidelde neoliberale vrijemarkteconomie maakt dat de kloof tussen rijk en arm toeneemt, maakt dat het milieu verder aangetast wordt. Ik kies voor een ecologische economie, waarbij de overheid sociale en milieugrenzen stelt aan productie en producten en waarbij op een rechtvaardige manier aan herverdeling wordt gedaan. Pas dan kunnen klassieke marktmechanismen worden ingezet. Het regelgevend kader en het beleid nationaal en internationaal moet zo zijn dat sterke publieke diensten mogelijk blijven. Publieke dienstverlening mag niet ondergeschikt gemaakt worden aan marktbeginselen, niet binnen de EU, en niet in het kader van de WTO.

 

Wat moet de wereldgemeenschap doen met Darfour? Moet er een vredesmacht komen, zo ja van waar? Hoe ver kan zo een vredesmacht gaan? Of vind je integendeel dat men niet mag tussen komen in de interne zaken van een aantal landen.

 

Wouter Van Besien: Ik ben absoluut voorstander van een mogelijkheid tot internationaal optreden, onder meer in Darfour. Over de term kunnen we lang en breed discussiëren, maar ik vind mezelf een pacifist. Ik vind werken aan vrede een bijzonder belangrijke politieke opdracht, en vind dat we moeten investeren in conflictpreventie en het aan banden leggen van wapenproductie en wapenverkoop. Maar ik ben wel voor internationale militaire operaties om een bevolking, die niet meer op voldoende wijze wordt beschermd door de eigen overheid, ter hulp te komen. Uiteraard is een VN-mandaat daarin bijzonder belangrijk, en moet ook die VN verder gedemocratiseerd worden.

 

Ludo Dierickx: Een vredesmacht moet kunnen tussenkomen. De staten mogen zich niet verschuilen achter het achterhaalde en misdadige begrip van de staatssoevereiniteit en het zelfbeschikkingsrecht dat hen toelaat ongestraft misdaden te plegen, mensengroepen te vervolgen en uit te roeien, te discrimineren... De VN moet veel meer macht krijgen, o.a. om bloedvergieten te voorkomen. Er is reeds vooruitgang geboekt. 50 jaar geleden was een tussenkomst van blauwhelmen ondenkbaar. Als er zich rampen voordoen op wereldvlak  zijn er drie reacties mogelijk : Eigen volk ( mijn tijd ) EERST, solidariteitsopwellingen ( met hulp van de media, geldinzamelingen... ) ; oprichting en versteviging van solidariteitsstructuren... Met nationaal-egoïsme kan niet aan de toekomst worden gebouwd.

 

Mieke Vogels: Groen! wil buitenlands beleid en defensie heroriënteren rond drie pijlers: preventie, conflictbemiddeling (niet-militair) en humanitaire interventie op basis van een VN-mandaat. In Darfour is de burgerbevolking het slachtoffer, 300.000 doden, 2 miljoen vluchtelingen. Dus aan de ene kant: ja, we moeten optreden met een VN-mandaat. Aan de andere kant: er worden machtspolitieke spelletjes gespeeld en er is geen uitzicht op een vredesakkoord. Een militaire operatie brengt géén vrede. Dit is dus zeer moeilijk. Toch wil ik een antwoord geven op de vraag. We mogen niet toelaten dat er zich in Darfour een humanitaire ramp afspeelt en dat de internationale gemeenschap aan de zijlijn toekijkt. Er is een VN-mandaat, dat is al iets. Operaties zonder VN-mandaat (zoals in Kosovo) kunnen voor ons niet. Maar in het geval van Darfour helt de balans over naar een humanitaire interventie, om het geweld en de honderdduizenden burgerslachtoffers te stoppen. Ik besef dat dit niet voldoende is voor een politieke oplossing, daarom moet er parallel sterk geïnvesteerd worden in het bereiken van een vredesakkoord.

Bart Staes: Ik ben er voorstander van dat er een internationale vredesmacht naar Darfour gaat, zoals gevraagd door de VN. Om effectief een positieve rol te kunnen spelen in het bereiken van vrede in het gebied, moet deze vredesmacht over voldoende middelen kunnen beschikken. Positief is dat de vredesmacht de burgerbevolking kan beschermen, negatief is dat ze niet kan ontwapenen. Ik steun de stelling van de VN dat deze vredesmacht grotendeels, maar niet uitsluitend uit manschappen van de Afrikaanse Unie moet bestaan. Om succesvol te zijn is niet enkel de omvang van een vredesmacht belangrijk, maar ook onder meer de ervaring van de soldaten met dergelijke opdrachten en de nodige onafhankelijkheid tegenover betrokken regimes. De Afrikaanse Unie is op dit moment niet klaar voor een dergelijke opdracht. Nu al zijn ze aanwezig in Darfour, maar ze zijn slecht bewapend, slecht betaald, zij hebben het geweld niet kunnen bedwingen en Europese fondsen zijn onlangs zoek geraakt.

Het sturen van een vredesmacht moet op termijn vertaald worden in politieke vooruitgang en hiervoor is dialoog nodig met de Soedanese regering en de rebellenbewegingen. Op dit moment is er weinig uitzicht op dergelijke politieke vooruitgang, hoewel het toelaten van de VN-missie op zich al een stap voorwaarts is. Het ontbreken van een politiek perspectief is een risico dat niet mag worden onderschat en vermindert de kansen op uiteindelijke stabilisering. Maar de humanitaire situatie noopt de internationale gemeenschap tot ingrijpen, veeleer vandaag dan morgen.

Hoe lossen we de klimaatcrisis op? Wie moet de grootste inspanningen doen? Industrie? Overheid? Burgers?

 

Ludo Dierickx: Samenwerking tussen alle landen is nodig. Er is een groot probleem : het nationaal-egoïsme en het nationalisme ( ook van alle brave mensen die getuigen van vaderlandsliefde, eerst aan het eigen land denken en van hun rijkdom niet eens 0,7 % willen afstaan. Iedereen moet inspanningen leveren, maar deze moeten ook kunnen afgedwongen worden. Niet alleen fiscale en financiële maatregelen maar ook verbodsbepalingen ( autovrije steden en geen vluchten naar steden die je kan bereiken per TGV  of IC) contingenteringen, quota....

Mieke Vogels: Ik denk dat deze vraag niet echt juist gesteld is. Het is de taak van de overheid om ecologische sleutels in de economie in te bouwen. Als je de reële kost rekent van het vervoer dan zal het niet meer lonen om Zeebrugse garnalen te laten pellen in China omdat de lonen er veel goedkoper zijn. Dan hou je meer tewerkstelling in eigen regio en hou je de Kyoto uitstoot in handen.

Wij ijveren voor een ecologische economie. Vandaag wordt economische groei gemeten via het BNP die de optelling betekent van alle goederen en diensten die jaarlijks worden geproduceerd. Meer uitgaven voor depressiva omdat mensen niet meer meekunnen in de ratrace van onze samenleving of voor het bouwen van zwembaden omdat het zeewater te vuil is om in te zwemmen… gelden als een stijging van onze welvaart. Wij ijveren voor een nieuwe maat om de groei van onze welvaart te meten, een maat die niet alleen optelt maar ook bijvoorbeeld het energieverbruik, de uitgaven voor verkeersongevallen…aftrekt.

Wouter Van Besien: Het zal met zijn allen samen moeten, wetende dat er in het huidige discours veel te veel nadruk legt op de kleine dingen die mensen zelf kunnen (genre ‘de pot op het deksel bij het koken’). Dat laatste is bijzonder nuttig, maar als de ambitie hoger ligt, zullen ook de maatregelen straffer moeten.

Bart Staes: De klimaatcrisis is niet alleen een milieuprobleem, maar zeker ook een sociaal en economisch probleem. Een uitweg uit de crisis is een volgehouden keuze voor hernieuwbare energie, energiebesparing en energie-efficiëntie. Andere landen hebben het al veel langer begrepen: wie kiest voor ecologie, zal ook een economische winnaar zijn. Zo wil Zweden wil tegen 2020 klimaatneutraal zijn.

De klimaatcrisis is zo allesomvattend, de verantwoordelijkheid in ons land en in Europa ligt bij zowel bedrijf, burger als overheid, dat iedereen aan hetzelfde zeel zal moeten trekken. Dus ook de industrie zal moeten evolueren naar meer energie-efficiëntie. Maar het is absoluut de verantwoordelijkheid van de overheid om ervoor te zorgen dat iedereen de kans krijgt om mee de klimaatcrisis te bezweren. Zo is de keuze tussen energiezuinige en energieverslindende elektro-toestellen een hele valse keuze voor de consument. Als de overheid goede energie-efficiëntienormen oplegt, komt er enkel nog kwaliteit op de markt. Of nog, de isolatienormen voor woningen die sinds januari dit jaar van kracht zijn, had Denemarken 30 jaar geleden al ingevoerd. Terwijl in Duitsland en Oostenrijk duizenden energiezuinige woningen worden gebouwd. Zeker in de sociale woningbouw, gesubsidieerd door overheidsgeld, zouden er enkel nog energiezuinige woningen mogen worden gezet. Want wat baat het een sociaal tarief aan te bieden, als men zich blauw betaalt aan hoge energiefacturen?

Van een vijfde kandidaat, Tom Van Bel, kregen we de mededeling dat zijn standpunten op komst zijn: ‘Ik zal deze week eens een snelcursus politiek correct antwoorden volgen en uw vragen bestuderen'. Jef Tavernier vond blijkbaar niet de tijd om te antwoorden.

Rond heel wat standpunten zitten de kandidaten min of méér op dezelfde golflengte zitten: akken stellen vragen bij de vrije markt, nemen het op voor de openbare diensten. Dat vinden we heel positief. Onze vraag rond klimaat was blijkbaar iets te vaag gesteld om echt concrete antwoorden binnen te krijgen. Zelf waren we tijdens onze vergadering van oordeel dat het belangrijk is de klemtoon niet te leggen op de individuele verantwoordelijkheid van de mensen, maar op de structurele veranderingen die moeten plaats grijpen.

Bart Staes heeft als regionalist en als enige twijfels bij het initiatief Red De Solidariteit. 

Rond Darfour tolereert niemand een interventie zonder instemming van de VN. Graag hadden we ook nog gezien dat men uitdrukkelijk stelling inneemt rond de samenstelling van die vredesmacht, die voor ons Afrikaans moet zijn.

Het breekpunt in de tekst  is blijkbaar de Europese Unie. RoodOpGroen evalueerde het hervormingsverdrag negatief: het neoliberale uitgangspunt van de grondwet wordt er gewoon in overgenomen. Europa blijft met dit verdrag een ondemocratisch monster met een parlement dat niet eens zelf wetten kan maken. Laat Chavez dat eens doen en de wereld staat op zijn kop! 

Alle kandidaten vinden dat het verdrag gebreken vertoont maar spreken zich uiteindelijk toch uit voor goedkeuring.  Een soort " van de regen in de drop" redenering die ons naar ons oordeel geen stap verder brengt naar een echt sociaal en ecologisch Europa.

Enkel Wouter Van Besien ziet nog wat zitten in een referendum. RoodOpGroen vindt dit een essentieel instrument. Al is een referendum niet perfect, het is in huidige omstandigheden de enige manier waarbij een bevolking rechtstreeks bij de beslissing kan betrokken worden.  Wij denken dat GROEN! hier een kans mist om aansluiting te zoeken bij de andersglobaliseringsbeweging. ATTAC-Europa vraagt vb. uitdrukkelijk om een referendum op te zetten!

Filip De Bodt

 

17:28 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-06-07

Links op apegapen!

De verkiezingen brachten in Vlaanderen een ruk naar rechts teweeg. CD&V triomfeert met 29,6 %. VB en LDD halen samen 25,8 %. Al wat links is krijgt een ferme slag in het gezicht. GROEN! stuurt gelukkig vier mensen naar de kamer. Aan de radicale linkerzijde is de strijd gestreden: de PVDA is als enige aan zet. RoodOpGroen haalt een heel mooie score op de GROEN!-kamerlijst van Oost-Vlaanderen.

Over de verrechtsing zal allicht genoeg worden geschreven. We krijgen allicht een rooms-blauwe meerderheid, wat ons landje met de teletijdmachine terug flitst naar de jaren tachtig. Zo een situatie heeft maar één voordeel: de kaarten liggen duidelijk, de tegenstelling zijn open en bloot in plaats van verdoezeld.

Als activist die jarenlang getimmerd heeft aan een links alternatief in Vlaanderen (van Regenboog over RGB, LEEF! en een klein stukje CAP) lijkt het me logisch de bril wat dichter op de neus te zetten als het rond de linkse stemmen gaat. Een beetje ongeremde kritiek kan brutaal overkomen, maar heeft meestal wel een helend e ffect. Deze persoonlijke tekst is dan ook in die richting bedoeld. Hij is er niet om te kwetsen, wel om discussie los te weken. Dit is ook geen officieel standpunt van RoodOpGroen. ROG moet nog samen zitten om zijn evaluatie te maken.

Over één ding wil ik het ook niet hebben: externe factoren. Iedereen roept deze externe factoren al in, ze zijn leeg gemolken: we hebben geen geld, geen media-aandacht, het was een kanseliersdebat enz… Deze situatie zal de komende jaren niet veranderen. Dit zijn nu éénmaal de omstandigheden, daar moeten we het mee doen!

Het verlies van de SPa was ook naar mijn verwachting verbazingwekkend hoog. Al kan het natuurlijk verklaard worden: de mensen zijn de afdankingen en het generatiepact niet echt vergeten. De SPa komt nog weinig onder de mensen, sluit zijn volkshuizen, dankt zijn bodes af…Militanten van de partij of aanverwante organisaties voelen zich verweesd. Het verschil met de SPa in de rakettencrisis van de jaren tachtig kan nauwelijks groter. Twintig jaar de staat mee beheren eist blijkbaar wel zijn tol.

Waarom profiteert de rest van links daar dan niet van, vraagt een mens zich af. Euhm, misschien omdat er geen rest van links is?

GROEN! pikt weinig graantjes mee, en dat is misschien ook logisch. Als je je best doet om zoals de anderen te gaan vissen in de centrumvijver, dan vervreemd je evenzeer van de “gewone mensen”. Voor vakbonders blijft het een hele stap om groen te stemmen, zeker als je dan zelf (tot vervelens toe) beklemtoont dat je hoofdzakelijk met klimaat bezig bent of in de krant gaat stellen dat je niet ‘tegen de multinationals bent omdat het multinationals zijn’. Ach, pardon? Je wordt dan een one-issue partij die het voor mensen met andere interesses niet makkelijk maakt om de stap te zetten. De slogan “we willen een klimaatminister” komt pretentieus tot carrièristisch over. De kopstukken deden wel hun best om regelmatig het begrip armoede te laten vallen in de campagne, maar eerlijk gezegd, het kwam niet zo overtuigend of doorleefd over. Een mens mag zich rond onrechtvaardigheid wel eens behoorlijk kwaad maken hoor. Ik herinner me het TV-debat Audit 007 waarbij ik als een schim in de studio achter de professor zat. Al deden de mensen het goed in dat debat, GROEN! werd twee keer klem gezet: bij de vraag "zijn jullie nu veranderd”? Bij de vraag “of we nu echt allemaal één keer in de week vegetarisch moeten eten… “

Enfin, daar kan je wel anders op antwoorden. Zeg gerust dat je partij veranderd is, dat je vanaf nu definitief de belangen va n de gewone mensen wil verdedigen. Zeg dat vegetarisch eten een alternatief kan zijn maar dat het veel belangrijker is dat de mensen niet meer rond komen met hun pensioen…

Deze kritiek heb ik zelf in de campagne tientallen keren gehoord. Als LEEF! in Herzele méér stemmen haalt dan gelijk welke gemeentelijst van GROEN in de omgeving, dan is het omdat wij wél de sociale vertegenwoordiger van de gewone mensen zijn, omdat we wel radicale keuzes kunnen maken.

Binnen radicaal-links zijn de kaarten geschud. De CAP heeft onverstandig zijn eigen graf gegraven door spontaneïstisch, supersnel aan verkiezingen te willen meedoen én elke samenwerking met anderen (PVDA, GROEN!) radicaal af te wijzen. Toen wij in groep besloten dat dit een zéér onverstandige zet was, vertelde ik een aantal CAP-ers: “Sorry mensen, maar met deze versmalling dreigen jullie een LSP+ te worden die veel mensen zal ontgoocheld achterlaten. Ik heb geen zin meer om te vechten voor de 0,8 %”. Het werd geen 0,8 % maar 0,3 %, twintigduizend stemmen in heel Vlaanderen, zevenduizend méér dan de LSP.

Leedvermaak voel ik daar niet bij, integendeel, zelfs eerder kwaadheid. Hoe is het mogelijk om te verwachten dat mensen op basis van wat affiches en pamfletjes voor jou gaan stemmen? Uit de harde realiteit merken we in onze streek dat mensen voor je stemmen als je (1) zichtbaar bent als partij in de kiesstrijd, (2) zéér concreet voor de mensen al iets gedaan hebt én (3) als het de moeite loont. Mensen stemmen niet voor jou als ze er aan twijfelen of je wel een zetel haalt, als je je eigen kopstukken (Jef, Georges en Lode ) niet kan inzetten. CAP heeft de mogelijkheid om terrein te veroveren zéér zwaar onderschat en is bijzonder naïef geweest. Als kleine linkse formatie heeft CAP nu de verdeeldheid vergroot en zijn eigen positie onmogelijk gemaakt voor de volgende jaren. Met 0,3 % moet je nergens nog op tafel gaan kloppen of eisen naar samenwerking gaan stellen.

De PVDA bewijst eigenlijk een beetje dezelfde theorie. Mensen vang je niet met radicaal communistische ideeën, maar met zéér concrete voorstellen. De PVDA kan als enige ter radicaal linkerzijde nog een beetje profijt halen uit het sociaal-democratische debacle. Waar de partij vooruit gaat en niet onaardige scores haalt, daar is ze ingeplant onder de bevolking, levert ze degelijk werk én maakt ze het verschil. Na dertig jaar werken blijft het resultaat evenwel niet om over naar huis te schrijven. Misschien blijft de partij te vaag over zijn vernieuwing?

Duidelijk is op zijn minst dat CAP en PVDA zullen moeten samenwerken om organisatorisch ergens te geraken. Er blijven in het andere geval te veel plaatsen over in Vlaanderen waar niemand één van beide gezien heeft.

Als de PVDA nog eens de vergelijking wil maken met de SP in Nederland om haar aanwezigheid in het politieke spectrum te verantwoorden, dan zal ze er moeten rekening mee houden dat die SP het communisme al lang afgezworen had voor ze begon stemmen te halen.

RoodOpGroen heeft het goed gedaan, al is het een kleine en bescheiden experiment. Er zit samenhang in de groep, we hebben gekozen voor een duidelijk profiel, de discussie opgezocht. De cijfers mogen er zijn: Céline en ik halen samen 4000 stemmen. Dat brengt Céline in de eerste helft van de voorkeurstemmen en mezelf op de vijfde plaats bij de mannen, na Stefaan Van Hecke, Jef Tavernier,Björn Rzoska en Piet Van Heddeghem. Dat is een signaal van groene kiezers die duidelijk stellen dat méér rood of sociaal mag-moet. Een mens mag niet te rap signalen zien, maar een duidelijk rode slogan werd door velen als een risico bekeken, dus als je daar veel stemmen mee haalt, dan mag je dat ook zeggen.

In Z.O.-Vlaanderen is het een signaal van appreciatie naar een ganse groep van mensen toe die al jaren werkt rond concrete dossiers en daardoor een zekere naambekendheid verworven heeft. Voor al die mensen een De uitdaging om bij GROEN! het sociale punt en de informatiefunctie naar de actiegroepen toe op tafel te werpen heeft duidelijk gewerkt.

Laat dit een uitnodiging zijn voor de groene partners om recht door zee te gaan, verbondenheid te zoeken met het volk, de sociale draad op te nemen, mensen concreet te verdedigen en niet teveel schrik te hebben van een gezonde dosis ferme standpunten!

Wij zullen dit in elk geval de komende jaren doen in de discussie met GROEN! RoodOpGroen was geen ééndagsvlieg. We werken verder voor méér, zullen vechten voor een degelijke vertolking van onze standpunten. We heten iedereen welkom die daar wil aan meewerken.

14:08 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

06-06-07

Karel Dillen

Op 27 april van dit jaar gaf Karel Dillen de geest. De Vlaams Belang top sloofde zich uit in de lofbetuigingen tegenover zijn stichter. Tijdens de 1 mei viering in Antwerpen werd hij herdacht. Jongerenvoorzitter Hans Verreyt plaatste beelden ervan op You Tube. Het Vlaams Parlement hield een minuut stilte. Wat Dillen in het verleden allemaal uitspookte werd niet helemaal belicht in de speeches en de media. Een anonieme insider stuurde videobeelden van Karel Dillen als spreker op een bijeenkomst van de in 1981 verboden privé-militie VMO (Vlaamse Militanten Orde).

Karel Dillen werd voorzitter van het Vlaams Blok tot 1996, wanneer hij zijn opvolger Frank Vanhecke benoemt. Dillen werd geboren in 1925 te Antwerpen en richt als één van zijn eerste wapenfeiten in 1951 de Jong Nederlandse Gemeenschap op met als belangrijkste richtpunt de ‘rehabilitering van ex-collaborateurs, waarbij hij een opvallende voorliefde koestert voor Tollenaere, Verschaeve en Hermans, zeg maar de SS-fractie van de collaborateurs’.

In 1951 vertaalt hij “Nuremberg ou la terre promise”, een boek van de Fransman Maurice Bardèche, een revisionistisch werk waarin systematisch de jodenuitroeiing wordt ontkend. In 1968 neemt hij samen met huidig Vlaams Belangsenator Wim Verreycken plaats in de VMO (Vlaamse Militanten Orde) raad. De VMO groeide geleidelijk aan uit van radicaal-Vlaamse actiegroep tot een harde extreem-rechtse militie met trainingskampen, een para-club enz…

Eind jaren ‘70, begin jaren ‘80 werd de organisatie berucht voor haar gewelddadige acties tegen gastarbeiders, Walen en alles wat links en/of progressief was.


copywright video: roodopgroen.be

Dillen zal zich, ook na zijn verkiezing, niet van de groep distantiëren en blijft tot het laatste de bijeenkomsten van deze militie bijwonen. Zijn vriend Bert en VMO-leider Bert Eriksson verkondigde ondertussen dat Hitler maar één fout gemaakt had: de oorlog verliezen…

De meest spraakmakende actie van de VMO was Operatie Brevier, het clandestien overbrengen van het stoffelijk overschot van priester Cyriel Verschaeve van Oostenrijk naar Vlaanderen. Over twee andere soortgelijke operaties waarbij respectievelijk de stoffelijk overschotten van Staf De Clercq (Operatie Delta)en Anton Mussert(Operatie Wolfsangel) opgegraven werden om later in Vlaamse grond opnieuw begraven te worden, is tot op heden geen enkele zekerheid. Bert Eriksson nam deze informatie mee in zijn graf.

Op 4 mei 1981 werd de organisatie veroordeeld als privé-militie voor geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten en wapenbezit, aanslagen en vandalisme. Hierbij werden ze ook verboden. Eriksson ging voor een jaar de cel in. Na zijn vrijlating werd nog getracht met gelijkgezinden de VMO verder te zetten onder de naam Odal-groep, evenwel met weinig succes.

In tegenstelling tot NVA-er Bart De Wever repten de Vlaams Belang kopstukken iets méér dan een maand voor de verkiezingen met geen woord over deze (eigen) achtergronden. Integendeel, de loftrompet wordt zéér eenzijdig boven gehaald:

Filip Dewinter: “Het is de politieke vader van mijn generatie met Gerolf Annemans en Van Hecke. We hebben alles aan hem te danken. Hij was de beschermheer in ons groot avontuur, de bewaker van onze radicale lijn ook, die er streng op toezag dat we daar geen centimeter van afweken. Iedereen van het Vlaams Belang kan daar niet genoeg dankbaar voor zijn.”

Gerolf Annemans: “Karel was onze geestelijke peetvader, nog steeds. Wij zijn alleen de vertolkers van de partituur die hij schreef. Heel zijn leven verdedigde hij dezelfde politieke lijn, dezelfde rechte, dezelfde rechtse lijn. Tot vervelens toe bleef hij met diezelfde hamer slaan. “

Frank Van Hecke: "Karel Dillen was de redder van de naoorlogse partijpolitiek binnen de Vlaamse beweging. Hij geldt nu nog als inspiratiebron voor de huidige partijleiding"

PS: De oorspronkelijke rechten van deze 20 jaar oude video konden we niet achterhalen. Mocht iemand vooralsnog zijn auteursrechten willen laten gelden, neem dan contact op.

14:22 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

17-05-07

Céline Broeckaert: 19de pl. Kamer GROEN! Oost-Vlaanderen

Als jonge mens streef ik naar ieder vorm van onafhankelijk denken en handelen, met ruimte voor een gezonde dosis verbeelding. Dit als wapen tegen de berusting. De bestaande problemen moeten bij de wortels worden aangepakt. We moeten terugkeren naar algemene basiswaarden. Naar een echte samen-leving! Voor deze passie en overtuiging wil ik opkomen.

Wie hier asiel zoekt, moet de zekerheden en de veiligheid kunnen krijgen die wij hier, in tegenstelling tot wat angstpolitici beweren, wél nog kunnen bieden. Laten we vechten tegen de ver(w)arming van de aarde. En vóór een bewuste "recyclage" van iedere vorm van opbrengst. Dit als bouwsteen van en als garantie voor een hoopvolle toekomst.

Céline Broeckaert
0486/569650

Rood Op Groen!
Evendael 27
9550 Herzele
info@roodopgroen.be
reknr. 001-2455927-60
Een financieel steuntje is zeker welkom

20:04 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Filip De Bodt: 18de pl. Kamer GROEN! Oost-Vlaanderen

Sinds 1994 ben ik gemeenteraadslid voor LEEF! in Herzele. Samen pleiten we vanuit de oppositie voor sociale en ecologische politiek, met regelmatig resultaat. Zo is er nu een uitgebreid kinderopvangnet en wordt er geïnvesteerd in het gemeentelijk onderwijs. LEEF! liet in de regio een motie goedkeuren van solidariteit met de afgedankte Volkswagenarbeiders en nam het voortouw in actie tegen extreem-rechts.

Politiek is informatie naar buiten brengen: we maakten de problemen in de lokale politiezone bekend en brachten papieren naar buiten die men liever achter slot en grendel hield. We waren actief in de actie voor het sluiten van het stort van d’Hoppe. We proberen de streek te vrijwaren van nieuwe wegen (N42,N60) die méér verkeer zullen aantrekken.

Filip De Bodt
0496/718472

Rood Op Groen!
Evendael 27
9550 Herzele
info@roodopgroen.be
reknr. 001-2455927-60
Een financieel steuntje is zeker welkom

20:01 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Waarom Rood Op Groen?

Rood Op Groen streeft naar een politiek die vertrekt vanuit de noden en zorgen van de meest kwetsbare groepen in onze samenleving.

Rood Op Groen groepeert mensen die in een aantal bewegingen actief zijn en zaken als het huidige Generatiepact, de Europese grondwet, de oorlog in Irak, de stroom van afdankingen en inleveringen niet zien zitten.

Door de kiesdrempel is het moeilijk om in België een nieuwe politieke partij te lanceren. Om onze stem niet te laten verloren gaan kiezen we voor een bundeling van progressieve krachten en vertalen we onze voorstellen politiek via Groen! De afspraak is in ieder geval dat zij onze dossiers verdedigen in het parlement indien we zelf geen verkozenen halen. Het initiatief houdt in dat we ook na de verkiezingen als groep actief blijven verder werken. Wij kiezen voor werken aan de basis, niet voor regeringsdeelname.

Rood Op Groen deelt de visie dat de strijd tegen armoede en uitsluiting in de eerste plaats moet worden aangepakt door een rechtvaardiger verdeling van de rijkdom en het consequent verdedigen van onze sociale zekerheid.

Rood Op Groen deelt de bezorgdheid over de onzekere toekomst van onze planeet maar pleit in de eerste plaats voor de ontwikkeling van een economie met een menselijk en ecologisch gelaat.

We willen werken aan een warme en zorgzame samenleving. Want een democratische vorm van beschaving is pas mogelijk wanneer er meer zorg en minder wachtlijsten worden ontwikkeld voor al diegenen onder ons die het maar al te vaak koud hebben!

GENOEG GEZAAGD!

Heel wat mensen zijn de politiek beu. Ze hebben niet meer het gevoel dat er iemand voor hen opkomt. Het gaat niet zo goed met onze leefomgeving en het klimaat. We krijgen steeds minder te zeggen. Laat ons daar iets aan doen! Rood op Groen komt ondermeer op voor:

Sociale rechtvaardigheid: De rijken minder rijk, de armen minder arm. De regering moet een vermogensbelasting heffen op de grote fortuinen. Superlonen moeten méér belast worden. Sociale uitkeringen en het gemiddeld loonzakje moeten naar omhoog. Wonen moet opnieuw betaalbaar worden (maximumfactuur, méér sociale woningen). Vrouwen moeten evenveel verdienen als mannen in dezelfde job. Er moet een ferm halt toegeroepen worden aan fiscale en andere fraude.

Beter leefkwaliteit: Iedereen kan als individu zijn steentje bijdragen. De grote hap zal evenwel van elders moeten komen. De industrie moet aan banden gelegd worden: we moeten samen kunnen bepalen wat en hoe er geproduceerd wordt. Een taks op bedrijfswagens moet gebruikt worden om het openbaar vervoer te verbeteren. Isoleren van woningen, niet van mensen.

Eindelijk democratie: Het volk moet méér te zeggen hebben. De bevolking moet beslissen waar de centen naartoe gaan en wat er in de wijk gebeurt. Er moeten referenda komen op volksinitiatief. Democratische rechten mogen niet ingeperkt worden omwille van het zogenaamde terrorisme.

Een andere wereld: België moet een actieve vredespolitiek voeren en de NAVO afschudden. De ontwikkelingssamenwerking moet eindelijk naar 0,7 %. Ons land moet zich verzetten tegen de afbraak van openbare diensten. Europa moet een menselijke asielpolitiek voeren. Kinderen horen niet thuis in gevangenissen

19:48 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-05-07

Rood Op Groen op kamerlijst GROEN!.

Op de Oost-Vlaamse Groen!-lijst krijgen het Herzeels LEEF!-gemeenteraadslid Filip De Bodt en de Gentse Céline Broeckaert (actief in ‘Club of Rome’) een opvallende plaats. Dit is het resultaat van een oproep van De Bodt in Knack (18/04) om de linkerzijde niet te versnipperen. Groen!-lijsttrekker Stefaan Van Hecke is erg tevreden met de komst van De Bodt en Broeckaert en spreekt van een betekenisvol signaal op deze 1 mei..

Twee weken terug pleitte Filip de Bodt in een vrije tribune in Knack voor een “samengaan van linkse anti-neoliberale kandidaten en Groen!”.

Deze oproep werd, onder de noemer ‘Rood op Groen!’, mee ondertekend door mensen als vredesactivist Ludo De Brabander, theatermaker Mong Rosseel, professor Pieter Saey en Dominique Willaert van Victoria deLuxe. In het opiniestuk stellen zij, dat het noodzakelijk is om in het parlement mensen te hebben die nog durven in te gaan tegen het neoliberalisme van paars en tegen het hyperkapitalisme. Maar ook kan de linkerzijde zich volgens ‘Rood op Groen!’ geen versnippering veroorloven. Dit is een verwijzing naar onder meer het Comité voor een Andere Politiek (CAP) dat op zijn congres elke samenwerking met Groen! af wees. Nochtans vinden meerdere CAP-leden het niet echt van realiteitszin getuigen om met een eigen lijst op te komen. Ook Filip De Bodt is lid van CAP.

Filip De Bodt stelt het zo:“De wekker van deze planeet wijst vijf voor twaalf aan. In het kader van de strijd tegen verarming en absolute vrije markt is het belangrijk dat iedereen zijn ideologische egelstelling verlaat en probeert samen te werken. Dit is niet meer het moment om veel procenten te verspelen. Een beetje méér rood voor groen, het moet kunnen.”

Zijn oproep bleef niet onbeantwoord. Het antwoord van Groen! werd mee geformuleerd door de Oost-Vlaamse lijsttrekker Stefaan van Hecke:“ Het sociale is voor ons, ecologisten sowieso erg belangrijk. Ecologie is breder dan de zorg voor het leefmilieu. Daarenboven is het klimaatprobleem in se ook een bijzonder ernstig sociaal vraagstuk. Het zijn de zwakkeren die dreigen te verliezen bij een verdere opwarming, zowel hier als in het Zuiden.”

In het antwoord stelde Van Hecke ook dat Groen! absoluut bereid is tot samenwerking met andere linkse bewegingen: “ Voor Groen! staat deze deur trouwens nog altijd open. Zonder vooroordelen, zonder linkse bewegingen af te rekenen op hun verleden, maar met oog voor de actuele maatschappelijke evoluties. En die vereisen een sterk antwoord op de uitdagingen op het vlak van leefmilieu en sociale rechtvaardigheid.”

Het antwoord van Groen! werd positief onthaald door ‘Rood op Groen!’. Ook een aantal recente opmerkelijke standpunten van Groen! over armoede en fiscale fraude werden opgemerkt (cfr. hyperlinks onderaan). Dat ook Chris Bens op de lijst staat was eveneens een belangrijk argument. Chris Bens is de onvermoeibare motor achter tal van acties in Gent ten gunste van de sans-papiers. Chris Bens ontving hiervoor in 2006 de Prijs voor de Democratie.

Ondersteund door ‘Rood op Groen!’ beslisten Filip de Bodt en Céline Broeckaert daarop om als onafhankelijken de lijst van Groen! te versterken. Samen met Chris Bens (17°) staan zij net voor lijstduwer Jef Tavernier. Filip De Bodt staat op de 18° plaats, Céline Broeckaert op de 19°.

Céline Broeckaert is opgetogen over de samenwerking :” Ik wil verantwoordelijkheid opnemen om een eerlijk, menselijk en genuanceerd denken te promoten, weg van het cynisme. Vanuit respect voor onze en toekomstige generaties kunnen we samen zoeken hoe de meest cruciale vraagstukken kunnen worden aangepakt. Deze kans krijgen we nu op dezeGroen!-lijst.”

Ook lijsttrekker Stefaan Van Hecke is uitermate tevreden met de komst van Filip de Bodt en Céline Broeckaert.“ De komst van deze twee geëngageerde mensen is een duidelijke versterking van de lijst. Het toont bovendien nog maar eens aan dat het sociale aspect voor Groen! uitermate belangrijk is en blijft. Op deze 1 mei is dit een duidelijk signaal.”

13:15 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

18-04-07

Het antwoord van GROEN!.

De opinietekst van Filip De Bodt en co. levert een interessante bijdrage tot de vraag hoe kritiek op het huidige neoliberale denken politiek kan worden vertaald. De auteurs maken een reeks inhoudelijke bemerkingen en roepen op tot (1) een linkser Groen! en (2) een bundeling van de tegenkrachten.

Bij Groen! is er onlangs een nieuwe generatie opgestaan. Deze generatie van jonge mensen is lijsttrekker in alle provincies. Deze mensen zijn nieuw, groen en links. De tijd van de regeringsdeelname ligt achter ons. Als partij hebben we er veel uit geleerd, maar na de generatiewissel en de vernieuwing sinds 2003 gaat het niet langer op om ons hier nog op af te rekenen.Het klopt dat regeringsdeelname voor een groene partij allesbehalve evident is.

Dat is dan ook de reden waarom we keiharde voorwaarden stellen aan een eventuele deelname aan het beleid: Groen! moet een sterk verkiezingsresultaat halen en de andere partijen moeten bereid zijn om ons te volgen in een groen en sociaal regeerakkoord. Groen! wil zelf de klimaatminister leveren, omdat we vaststellen dat de opwarming van het klimaat ons voor uitdagingen plaatst die door de traditionele partijen blijkbaar onvoldoende erkend worden.

Zoals ook zeer duidelijk wordt omschreven in Het Klimaatboek dat verscheen bij EPO, is het klimaatprobleem in se ook een bijzonder ernstig sociaal vraagstuk. Het zijn de zwakkeren die dreigen te verliezen bij een verdere opwarming, zowel hier als in het Zuiden. Daarom pleiten wij ervoor dat de oplossingen voor het klimaatvraagstuk steeds een sociale toets moeten doorstaan. Via de invoering van een Sociaal Klimaatfonds dat gespijsd zal moeten worden door de grote vervuilers, willen wij ervoor zorgen dat de sociaal zwakkeren niet het slachtoffer zijn van de radicale klimaatmaatregelen die zich aandienen.

Het is niet omdat Groen! de Vlaamse ecologische partij is, dat wij ons op slechts één thema zouden focussen. De auteurs van de opinietekst verwarren ecologie met zorg om het leefmilieu. Ecologie is een ideologische stroming die veel breder gaat dan dat en in essentie een fundamentele systeemkritiek omvat. Het neoliberale denken van de traditionele partijen biedt geen oplossing voor de fundamentele problemen in onze samenleving. Deze zijn vooral terug te brengen tot het kortetermijnwinststreven en belangen van aandeelhouders allerhande, die zich mondiaal organiseren en onvoldoende rekening houden met het algemeen belang, over grenzen en generaties heen.De maatschappelijke gevolgen hiervan zijn vernietigend voor mens en milieu en worden door de auteurs zelf opgesomd: klimaatverandering, groeiende kloof tussen arm en rijk, de uitholling van onze sociale zekerheid, de privatisering van openbare diensten, de (sociale en politieke) crisis van de Europese Unie en de heersende mantra “meer en langer werken” die sinds het Generatiepact bij alle traditionele partijen gemeengoed is geworden.

Wij zelf voegen hier nog aan toe: de immense grote groepen armen in het Zuiden die in een neoliberaal keurslijf gedwongen worden (alhoewel tegenbewegingen in Zuid-Amerika zich met verschillende mate van succes proberen te verzetten), de voorspelde toename van hongersnoden en milieuvluchtelingen, en het feit dat er voor onze sociale zekerheid eenzijdig een beroep wordt gedaan op de werkende klasse terwijl herverdeling ook een bijdrage vereist van diegenen die vermogen opbouwen.Groen! kan de inhoudelijke (systeem)kritiek van de auteurs alleen maar bijtreden. Maar volgens de auteurs dienen wij “stevige standpunten” in te nemen. Ter aanvulling van de voorgaande punten van de auteurs zelf, wat te denken van de volgende.

+ Betaalbaar wonen is een toenemend probleem. Daarom wil Groen! de huurmarkt beter reguleren door huursubsidies te voorzien voor mensen die niet op de private huurmarkt terecht kunnen en door huurrichtprijzen te voorzien.
+ CO2-taks voor het bedrijfsleven (in België nog steeds niet ingevoerd).
+ Een vermogensbelasting, zodat niet enkel werkenden bijdragen tot de financiering van de sociale zekerheid. De paarse regering is tegen, maar voert wél de fiscale amnestie in voor fraudeurs.
+ Behoud en verdere uitbouw van mogelijkheden tot een ontspannen loopbaan, tegen de filosofie van het Generatiepact die werknemers uitperst als citroenen. Groen! was en is trouwens de enige gekende politieke partij die zich verzet tegen het Generatiepact, samen met de vakbonden.
+ 0,7% van het BNP voor ontwikkelingssamenwerking, de teloorgang van ontwikkelingssamenwerking onder de paarse regering is schrijnend.
+ Herziening van de NAVO-akkoorden die toelaten dat België wordt meegesleurd in illegale oorlogen.
+ De Europese Unie moet méér zijn dan een vrije markt alleen. Gedaan met de ivoren toren mentaliteit, de bureaucratie, het gesjacher tijdens onderhandelingen en de goednieuwsshows na de zoveelste Europese top waar niets werd beslist.

Zijn dit voor de auteurs voldoende “stevige standpunten”? Voor meer toelichting verwijzen wij graag naar ons verkiezingsprogramma, want dit zijn wel degelijk standpunten van Groen!.

Mogen wij de bal even terugkaatsen?

Wij detecteren bij bepaalde linkse krachten pleinvrees om met Groen! in gesprek te gaan om de tegenbeweging sterker te maken. Groen! was vragende partij om bij de oprichting van het CAP gesprekken te openen over eventuele vormen van samenwerking. De agenda voor deze gesprekken was blanco, er kon wat ons betreft over alles gepraat worden. Op het congres van CAP werd dit voorstel echter weggestemd. Dat is ieders goed recht, maar in deze kan Groen! geen “egelstelling” verweten worden.

Een “samengaan van linkse anti-neoliberale kandidaten en Groen!” behoorde wat ons betreft absoluut tot de mogelijkheden. Voor Groen! staat deze deur trouwens nog altijd open. Zonder vooroordelen, zonder linkse bewegingen af te rekenen op hun verleden, maar met oog voor de actuele maatschappelijke evoluties. En die vereisen een sterk antwoord op de uitdagingen op het vlak van leefmilieu en sociale rechtvaardigheid. Groen! heeft de wijsheid niet in pacht. Verrijking van eigen standpunten en politieke stijl is altijd een goede zaak. Wij nemen dan ook een open houding aan. Zolang we maar het groene en sociale alternatief versterken, in plaats van verdelen.

Wouter De Vriendt, lijsttrekker West-Vlaanderen
Peter Tom Jones
, 2e plaats Senaat, lid Wetenschappelijke Raad ATTAC-Vlaanderen
Stefaan Van Hecke, lijsttrekker Oost-Vlaanderen

11:44 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

04-04-07

Teken je mee?

De tekst mee tekenen kan je door een mailtje te sturen via de mailknop of door een bericht achter te laten in de chatbox! Do it!

12:48 Gepost door Filip De Bodt in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |